1. ۱به طاهر علی آباد شد جهان کمالگرفت عدل نظام و فزود ملک کمال
2. ۲رود به حکم وی اندر فلک مدار و مسیروزد به امر وی اندر هوا جنوب و شمال
3. ۳چو مهر مملکت از صدر او فروخته رویچو چرخ مفخرت از قدر او فراخته یال
4. ۴ز بهر ساوش زاید ز خاک زر عیارز بهر جودش روید ز سنگ سیم حلال
5. ۵نشاط طبع جز از بزم او ندید پناهامید روح جز از جود او نیافت منال
6. ۶هژبر هیبت او بر عدو گذارد چنگهمای دولت او بر ولی گشاید بال
7. ۷به روز بخشش دستش به مال داد جوابهمای دولت او بر ولی گشاید بال
8. ۸به روز بخشش دستش به مال داد جوابهر آن کسی که مر او را به مدح کرد سؤال
9. ۹زهی بزرگی کت هست بر سپهر محلزهی کریمی کت نیست در زمانه همال
10. ۱۰اگر چه رای تو بی شک به قدر کیوانستبه نام ایزد بر ملک مشتریست به فال
11. ۱۱تو آن کریم خصالی که چشم چرخ بلنددرین زمانه نبیند چو تو کریم خصال
12. ۱۲به حشمت تو چنان شد جهان که بیش زبادنه زرد گردد برگ و نه چفته گردد نال
13. ۱۳عدو ز بار غم ار چه خمیده چوگانستهمی چو گوی نیابد ز زخم سهم تو هال
14. ۱۴زوال دشمن دین در کمال دولت تستکمال دولت شاهیت را مباد زوال
15. ۱۵هزار رحمت بر سال و ماه و روز تو بادکه روز بخت تو ماه است و ماه عمر تو سال
16. ۱۶بزرگوار خدایا به حال من بنگرکه چون بگشت و همی گردد از جهان احوال
17. ۱۷وداع کرد مرا دولت نکرده سلامفراق جست ز من پیش از آنکه بود وصال
18. ۱۸چو باد دی دم من سرد و دم نیارم زدکه دل به تنگی میم است و تن به کوژی دال
19. ۱۹درین حصار و در آن سمج تاریم که همینیارد آمد نزدیک من ز دوست خیال
20. ۲۰ز رنج لرزان چون برگ یافته آسیببه درد پیچان چو مار کوفته دنبال
21. ۲۱گهی ز رنج بپیچم گه از بلا بطپمچو شیر خسته به تیر و چو مرغ بسته به بال
22. ۲۲دلم ز محنت خون گشت و خون همی گریمهمه شب از غم عورات و انده اطفال
23. ۲۳چه تنگ روزی مردم که چرخ هر ساعتدر افکند به ترازوی روزیم مثقال
24. ۲۴تنم هنوز نگشته ست هم به پیری پیرولیک رویی دارم چو روی زالی زال
25. ۲۵بدان درست که در حبس و بند بنده توعقاب بی پر گشته ست و شیر بی چنگال
26. ۲۶ز پیش آنکه زادرار تو بگشتم حالنشسته بودم با مرگ در جدال و قتال
27. ۲۷به فرش و جامه توانگر شدم همی پس از آنکبه حبس جامه من شال بود و فرش بلال
28. ۲۸نگاه کن که چگونه زید کسی در حبسکه فرش و جامه او از بلال باشد و شال
29. ۲۹غلامکی که جوالیست آنچه او داردز بیم سرما هر شب فرو شدی به جوال
30. ۳۰من و غلام و کنیزک بدان شده قانعکه هر سه روز همی یافتیم یک من کال
31. ۳۱چو من ندیدم رویینه و برنجینهز بس ضرورت قانع شدم همی به سفال
32. ۳۲سخن نگفتم چون نرم آن سفال نبودسفال که دهد چون نیست خود به قدر سفال
33. ۳۳بساختی همه اسباب من خداونداشدم ز بخشش تو نیک روز و نیکو فال
34. ۳۴چو نوعروسان دادی مرا جهاز که هستچو نوعروسان پایم ز بند در خلخال
35. ۳۵ثنای من شنو و از فساد من مشنوحدیث حاسد مکار و دشمن محتال
36. ۳۶خدای بیچون داند که هر چه دشمن گفتدروغ گفتم دروغ و محال گفت محال
37. ۳۷ز رنج و غم نبود هیچ ترس و باک ولیمرا بخواهد کشتن شماتت جهال
38. ۳۸رهی جاه توام لازمست نان رهیعیال جود توام واجبست حق عیال
39. ۳۹ز کس ننالم جمله من از هنر نالماز آنکه بر تن من جز هنر نگشت وبال
40. ۴۰شود به آب گشوده گلو و حیلت چیستکه در گلوی من آویخته است آب زلال
41. ۴۱درآمدم پس دشمن چو چرغ وقت شکارچو چرز برزد ناگه بریش من پیخال
42. ۴۲گر او ازین پس گوریش خواندم شایدوزین حدیث نباید مرا نمود ملال
43. ۴۳چو تیغ کند و سیه شد به حبس خاطر منسپید و بران گردد به یک فسان و صقال
44. ۴۴درخت من که همی سایه بر جهان گستردنیافت آب و همه خشک شد به استیصال
45. ۴۵کنون ز شاخ من ار بار مدح خواهی جستبه دست خویش کن ای دوست مرمرا ز نهال
46. ۴۶مرا بدان تو که در پارسی و در تازیبه نظم و نثر ندارد چو من کس استقلال
47. ۴۷زبانم ار بنگردد به هر بیان گرددبیان حکمت سست و زبان دانش لال
48. ۴۸گواست بر من ایزد که هر امید که هستبه فضل تست پس از فضل ایزد متعال
49. ۴۹بکند چرخت مسعود سعد ریش مکنچو نال گشتی از رنج و ناله بیش منال
50. ۵۰مجوی رزم که بازوت را بشد نیرومدار یاره که بازوت را نماند مجال
51. ۵۱کریم طبعا رادا به خرمی بنشیننشاط جوی و کرم کن به طبع نیک سگال
52. ۵۲چو سبز گشت چمن لعل می ستان ز بتیکه بر سپیدی رویش بود سیاهی خال
53. ۵۳همیشه تا بر دانش به حق گشاده بوددر ثواب و عقاب از ره حرام و حلال
54. ۵۴به جشن و بزم تو مدحت ستان و خواسته دهبه مهر و کینه تو ناصح نواز و حاسد مال
55. ۵۵چو مهر تابان تاب و چو چرخ گردان گردچو ابر باران بار و چو سرو بالان بال
56. ۵۶گشاده چشم به دیدار ساقی و معشوقکشیده گوش به آواز مطرب و قوال
57. ۵۷همیشه باد بقای تو در کمال شرفوزان کمال و شرف دور باد چشم زوال