1. ۱همیشه دشمن مالست شاه دشمن مالیکیست او را در بزم و رزم دشمن و مال
2. ۲علاء دولت سلطان تاجور مسعودکه تافت از فلک ملکش آفتاب کمال
3. ۳پناه دولت و دینست و دین و دولت ازوگرفته عز و بزرگی و دیده عز و جلال
4. ۴نهاده بر فلک مفخرت به قدر قدمنشانده در چمن مملکت به عدل نهال
5. ۵همای رامش در بزم او برآرد پرهژبر فتنه به رزمش بیفکند چنگال
6. ۶نهاده روی به هندوستان ز دارالملکبه فرخ اختر و پیروز روز و میمون فال
7. ۷کشید لشکر جرار تا به مرکز غزوره فراخ فرو بست بر جنوب و شمال
8. ۸ز تیغ دستان بر کوهها گرفته طریقز باد پایان در دشت ها نمانده مجال
9. ۹جبال جنگی در موکبش روان که به زخمبه روز معرکه از بیخ بر کنند جبال
10. ۱۰به پی شکسته همی ماهی زمین را پشتبه یشک خسته همه شیر آسمان را یال
11. ۱۱کدام شاهست اندر همه جهان یکسرکه از نهیبش گیرد قرار و یابد حال
12. ۱۲خدایگانا یک نکته باز خواهم راندکه هست درگه عالی تو محط رحال
13. ۱۳خزاین تو گشاده ست بر همه شعراجواهر تو بدیشان رسیده از هر حال
14. ۱۴منم که تشنه همی مانم و دگر طبقهرسیده اند ز انعام تو به آب زلال
15. ۱۵یمین دولت سلطان ماضی از غزنینبه مدح گویان بر وقف داشتی اموال
16. ۱۶غضایری که اگر زنده باشدی امروزبه شعر من کندی فخر در همه احوال
17. ۱۷به هر قصیده که از شهر ری فرستادیهزار دینار او بستدی ز زر حلال
18. ۱۸بگویدی که به من تا به حشر فخر کند«هر آن که بر سر یک بیت من نویسد قال »
19. ۱۹همی چه گوید بنگر در آن قصیده شکرکه می نماید از آن زر بیکرانه ملال
20. ۲۰«بس ای ملک که نه لؤلؤ فروختم به سلم »بس ای ملک که نه گوهر فروختم به جوال »
21. ۲۱خدای داند کاندر پناه شاه جهانغضایری را می نشمرم به شعر همال
22. ۲۲من آن کسم که گه نظم هیچ گویندهبه لفظ و معنی چون من ندارد استقلال
23. ۲۳گهی به نثر فشانم و لفظ در ثمینگهی به نظم نمایم ز طبع سحر حلال
24. ۲۴چو یافتم شرف مجلس شهنشاهیگذشت از اوج سر همتم ز کبر و دلال
25. ۲۵به گوشم آمد فرخنده دعوت دولتبه چشمم آمد تابنده صورت اقبال
26. ۲۶ولیک بخت به رغبت نمی دهد یاریجهان شوخ همی دارد آخرم دنبال
27. ۲۷که روز جشن مرا جود شاه یاد نکرداگر ز بخت بنالم که گویدم که منال
28. ۲۸که گاه مدحت بودم ز جمله شعرابه وقت خدمت بودم ز زمره عمال
29. ۲۹نه پایگاه من از حشمتی فزود شرفنه دستگاه من از خلعتی گرفت جمال
30. ۳۰چه گویم آخر با مردمان لوهاورچو باز گردم و از حال من کنند سؤال
31. ۳۱ز ابر و مهر چو باران و روشنی طلبمنه التماس کجست و نه آرزوی محال
32. ۳۲شها ملوک همه ناز شاعران بکشندتو آفتاب ملوکی بتاب تا صد سال
33. ۳۳جهان پناهی و برگ و نوای خلق جهانسخای تست پس از فضل ایزد متعال
34. ۳۴همیشه تا ندهد جرم ماه تابش خورهمیشه تا نشود قد سرو قامت نال
35. ۳۵چو مهر بر فلک مفخرت به فخر بگردچو سرو بر چمن مملکت به ناز ببال