1. ۱کرد با من زمانه حمله به جنگچون مرا بسته دید میدان تنگ
2. ۲رنج و غم را ز بهر جان و دلمتیغ پولاد کرد و تیر خدنگ
3. ۳هر زمانی همی رسد مددشدو سپه روز و شب ز روم و ز زنگ
4. ۴زان کشد تیغ صبح هر روزیکه نگشتش گسسته بر من چنگ
5. ۵گشته ام چون عطارد اندر حوتورچه بودم چو ماه در خرچنگ
6. ۶آتش گوهرم به خاطر و طبعحبس از آن باشدم همی در سنگ
7. ۷آب انده ز دیده چندان رفتتا زد آئینه نشاطم زنگ
8. ۸آب رویم نماند در رویمآب مانند کس نبینی رنگ
9. ۹محنتم همچو دوستان عزیزهر شب اندر کنار گیرد تنگ
10. ۱۰بالشی ام نهد ز پنجه شیربستری گسترد ز کام نهنگ
11. ۱۱شربتی خورده ام به طعم چناننوشم آید همی به کام شرنگ
12. ۱۲خورشم گشت خاک تیره چو مارمسکنم کوه تنگ شد چو پلنگ
13. ۱۳خوب گفتار و پر هنر حرکتبدلم شد به خامشی و درنگ
14. ۱۴گویی آن صورتم که بر دیوارزده باشدش خامه نیرنگ
15. ۱۵به دلم داده بود شاهی رویبه تنم کرده بود بخت آهنگ
16. ۱۶چشم آن شد ز گرد انده کورپای این شد ز دست محنت لنگ
17. ۱۷هر چه بیشم دهد فلک مالشبیش یابد ز من همی فرهنگ
18. ۱۸هنرم هر چه داد بیش کندچنگ را لحن خوشتر آرد چنگ
19. ۱۹لیکن از حد چو بگذراند بازبگسلاند به چنگ بر آهنگ
20. ۲۰هر که او پاک چون هوا باشدچون هوا نزد کس نگیرد سنگ
21. ۲۱مرد باید که ده دله باشدتا بود سرخ روی چون نارنگ
22. ۲۲مردمان زمانه بی هنرندزانکه فرهنگشان ندارد هنگ
23. ۲۳نیست در کارشان دل زاغیبانگ افکنده در جهان چو کلنگ
24. ۲۴نیست از ننگ ننگشان ور چندننگ دارد ز ننگ ایشان ننگ
25. ۲۵دوزخ آرد پرستش ایشانراست هستند نامه ارژنگ
26. ۲۶لاف رادی گران بود چون کوهور چو زفتی گران بود چون گنگ
27. ۲۷خوب روی و ملبسند همهطرفه رنگند و نادره نیرنگ
28. ۲۸بار منت نشسته بر سر جودزین سبب گشته هر سه حرفش تنگ
29. ۲۹ابر هم خوی اهل عصر گرفتبلبل منت زند به هر فرسنگ
30. ۳۰قطره آب ازو همی بچکدتا نگرددش روی پر آژنگ
31. ۳۱خیز مسعودسعد رنجه مباشبازدار از جهان و اهلش چنگ
32. ۳۲نوش خواهی همی ز شاخ کبستعود جویی همی ز بیخ زرنگ
33. ۳۳چنگ باز هوا ندارد کبکدل شیر عرین ندارد رنگ
34. ۳۴هر زمان در سرایی از محنتباره بخت تو ندارد تنگ
35. ۳۵کار نیکو کند خدای منالراه کوته کند زمانه ملنگ
36. ۳۶بگذرد محنت تو چون بگذشتملک جمشید و دولت هوشنگ