1. ۱بخاست از دل و از دیده من آتش و آبکه دید سوخته و غرقه جز من اینت عجاب
2. ۲از آتش دل و از آب دیده در دل و چشمهمی نیاید فکرت همی نگنجد خواب
3. ۳خیال دوست همه روز در کنار منستگهی به صلح درآید گهی به جنگ و عتاب
4. ۴چنان نمایدم از آب دیده صورت اوکه چهره پری از زیر مهره لبلاب
5. ۵بدید گونه خود را در آب نیلوفرچو باز کرد همی چشم خود ز مستی خواب
6. ۶بدید گونه زرد و رخ کبود مرافروفکند سر خویش و دیده کرد پر آب
7. ۷به گاه رفتنم از در درآمد آن دلبرز بهر جنگ میان بسته و گشاده نقاب
8. ۸چو دید عزم مرا بر سفر درست شدهفرو شکست به لؤلؤ کناره عناب
9. ۹ز دست و دیده ش بگسسته و بپیوستهبه سینه و دو رخش بر دو رسته در خوشاب
10. ۱۰همی گرست و همی گفت عهد من مشکنمسوز جانم و در رفتن سفر مشتاب
11. ۱۱کجا توانی رفتن بر امر محمودیکه اوست همبر تقدیر ایزد وهاب
12. ۱۲فروگذاری درگاه شهریار جهانفراق جویی از اولیا و از احباب
13. ۱۳جواب دادم و گفتم که روز بودن نیستصواب شغل من این است و هم نبود صواب
14. ۱۴چه کار باشدم اندر دیار هندستانکه هست بر من شاهنشه جهان در تاب
15. ۱۵چو این جواب نگارین من ز من بشنیدفرو فکند سر از انده و نداد جواب
16. ۱۶برفت از بر من هوش من برفت و نماندحدیث چون نمک او بر این دل چو کباب
17. ۱۷رهی گرفتم در پیش برکه بود در اوبه جای سبزی سنگ و به جای آب سراب
18. ۱۸زمین چو کام نهنگ و گیا چو پنجه شیرسپهر چون دم طاووس و شب چو پر غراب
19. ۱۹مرا ز رشک بپوشیده کسوتی چون شبهوای روشن پوشیده کسوت حجاب
20. ۲۰نگاه کردم از دور من تلی دیدمکه چاه ژرف نماید از آن بلند عقاب
21. ۲۱که گر منجم بر وی شود چنان بیندبر اوج چرخ که بی غم شود ز اسطرلاب
22. ۲۲رهی دراز بگشتم که اندران همه راهز فر شاه ندیدم یکی به دست خراب
23. ۲۳جهان سراسر دیدم بسان خلد برینز عدل خسرو محمودشاه نصرت یاب
24. ۲۴خدایگانی کز فر او همی بکندز پنجه و دهن شیر رنگ ناخن و ناب
25. ۲۵به جود و رأی بکرده است خلق را بی غمبه عدل و داد گشاده است بر جهان ابواب
26. ۲۶خدایگان جهان سیف دولت آنکه به طبعنهاده اند به فرمان او ملوک رقاب
27. ۲۷برنده تیغش در طبع و رنگ سیماب استکه کرد روی بداندیشگانش پر ز خضاب
28. ۲۸همی قرار نیابد به جای بر تیغشبلی قرار نیابد به جای بر سیماب
29. ۲۹خدایگانا داند خدای یار نشاطچگونه گشتم تا دیدم آن خجسته خطاب
30. ۳۰خدای داند پای برهنه از جیلمبیامدم به بلهیاره نیم شب به شتاب
31. ۳۱به برشکال شبی من چنان گذشته امکه تا به گردن آب است و تا به حلق خلاب
32. ۳۲کجا توان شدن از پیش تخت تو ملکاکجا توان شدن از آفتاب در مهتاب
33. ۳۳که گر گریخته درگه تو مرغ شودهوا سراسر در گرد او شود مضراب
34. ۳۴مگر که خدمت تو طاعت خدای شده ستکه هست بسته در و خلق را ثواب و عقاب
35. ۳۵خدایگانا دریافت مرمرا اندهز غم قرار ندارم همی مرا دریاب
36. ۳۶درخت دولت من بی خلاف خشک شوداگر نبارد کف برو به جای سحاب
37. ۳۷همیشه تا که یکی اول حساب بودمباد آخر عمر تو را به سال حساب
38. ۳۸بقات بادا در ملک تا به پیروزیجهان چو هند بگیری به عمر و دولت شاب
39. ۳۹هزار قصر چو ایران بنا کنی در هندهزار شاه چو کسری بگیری از اعقاب