1. ۱چو تو معشوقه و چو تو دلبرنبود خلق را به عالم در
2. ۲ای مرا همچو جان و دیده عزیزاین و آن از تو یافت عمر و بصر
3. ۳ببرد عشق عقل و عشق تو بازعقل بفزایدم همی در سر
4. ۴به هنر طبع را تو استادیبه خرد روح را تویی رهبر
5. ۵به تو صحبت کنند در دیوانوز تو گویند بر سر منبر
6. ۶گاه خلوت تویی مرا مونسدر حضرت مرا تویی داور
7. ۷سخنانی که از تو دارم یادجفت دل دارم و عدیل جگر
8. ۸به خلاف تو گر سخن گویندنایدم هیچ از آن سخن باور
9. ۹تا گریبان تو بنگشادماز جمال توام نبود خبر
10. ۱۰از سر تو همی نگاه کنمتا به پایان جمال و حسنی و فر
11. ۱۱پوست بر تو همی به دل گرددگاه دیگر شوی و گاه دگر
12. ۱۲گاه چون زنگیان بوی اسودگه چو سقلابیان شوی احمر
13. ۱۳واندرین هر دو حال ازین تبدیلنشود هیچ حسن تو کمتر
14. ۱۴همه جرم تو روی شد ویحکهمه روی تو راز شد یکسر
15. ۱۵نه چو زلف چو عنبر سارانه چو روی تو دیبه ششتر
16. ۱۶کلک مفتول کرد زلف تو رابر شکستن به هم چو سیسنبر
17. ۱۷جان و دل خوش شود چو می دارمآن شکنهای زلف تو به نظر
18. ۱۸چو تو آراسته ندیدم منجلوه گر عشاق تو بود مگر
19. ۱۹ور نبودست عاشق تو چرابافت در زلفکان تو گوهر
20. ۲۰روز و شب در تو حاصلست که دیدروز و شب را گرفته اندر بر
21. ۲۱عبرت از تو توان گرفت آریکه ز روز و ز شب است جمله عبر
22. ۲۲رویت آراسته به خال همهزیر هر خال معنی دیگر
23. ۲۳به دو دیده حدیث تو شنومکه مرا همچو دیده در خور
24. ۲۴در کنارت گرفت نتوانمتا روان باشدم ز دیده مطر
25. ۲۵همه خشکی بود طراوت توکه چو رویم مباد رویت تر
26. ۲۶آب رویم ز تست نگذارمکه به رویت رسد ز آب اثر
27. ۲۷از دو دیده ستاره می رانممن برین کوه آسمان پیکر
28. ۲۸نتوانستی رسید به منگر همه تنت را ببودی پر
29. ۲۹تا دهک راه سخت شوریده ستجفت عقلی تو و عدیل هنر
30. ۳۰اندرین وقت چون سفر کردیدر چنین وقت کم کنند سفر
31. ۳۱نه غلط کرده ام تو آن داریکه به ذاتت بود ز خلق خطر
32. ۳۲نام منصور صاحب کافیداغ داری به پشت و پهلو بر
33. ۳۳آنکه با نام او ز خلق همیبازگردد ز ره قضا و قدر