1. ۱چو شد فروزان از تیغ کوه رایت خوربسان رایت سلطان خدایگان بشر
2. ۲هوا ز تابش خورشید بست کله نورزمین ز نورش پوشیده جامه اصفر
3. ۳شب از ستاره برافکنده بد شمامه سیمفرو فکند جلاجل خور از نسیج بزر
4. ۴مصاف لشکر روز و مصاف لشکر شبچو روم و زنگ در آویخته به یکدیگر
5. ۵ولیک گشت هزیمت ز پیش لشکر رومسپاه زنگ و معسکرش گشت زیر و زبر
6. ۶بسان لشکر بدخواه دین حق که شودهزیمت از سپه پادشاه دین پرور
7. ۷سرای پرده شب را بسوخت آتش روزشب از نهیبش بدرید قیرگون چادر
8. ۸نگار خود را دیدم که اندر آمد شادچو ماه مشکین خال چو سرو سیمین بر
9. ۹ز روی خوب برافروخته دو لاله سرخپدید کرده به بیجاده در دو عقد درر
10. ۱۰سلام کرد و مرا گفت کاین نشستن چیستمگر نداری ازین مژده بزرگ خبر
11. ۱۱که قطب ملت محمود سیف دولت و دیننهاد روی سوی هند با هزار ظفر
12. ۱۲چو این خبر ز دلارام خویش بشنیدمز جای خویش بجستم نهاده روی به در
13. ۱۳نشستم از بر آن برق فعل رعد آوابجست زیر من آن بادپای که پیکر
14. ۱۴ز جای خویش برآمد بسان باد وزاننهاد روی سوی ره بسان مرغ بپر
15. ۱۵بدین صفات همه راه رفت نعره زنانبه قصد خدمت دستور شاه شیر شکر
16. ۱۶چو من بدیدم فرخنده درگه شاهیبدان کمال برافراخته به کیوان سر
17. ۱۷شدم پیاده و بر خاک برنهادم رویبه شکر پیش خداوند خالق الاکبر
18. ۱۸همی دویدم روبان زمین به راه درازبه روی تا به بر شاه خسرو صفدر
19. ۱۹خجسته طلعت خسرو بدیدم اندر صدرچو آفتاب و چو زهره ز هر دو روشن تر
20. ۲۰تبارک الله گفتم بدین پدید آمدکمال قدرت دادار ایزد داور
21. ۲۱خدایگان جهان پادشاه گیتی دارکه رای او به سر ملک بر نهاد افسر
22. ۲۲بدو بنازد شاهی و تخت و تاج و نگینچنان که دین خدای جهان به پیغمبر
23. ۲۳خرد چو جسمی و نامش درو بسان روانهنر چو چشمی و رایش درو بسان بصر
24. ۲۴هزار نکته به هر لفظش اندرون پیداهزار لفظ به هر نکته اش درون مضمر
25. ۲۵نیام تیغ جهانگیر او دو چشم قضاغلاف خشت عدو مال او دهان قدر
26. ۲۶صریر تیرش دارد دو چشم زهره ضریرخروش کوسش دارد و گوش گردون کر
27. ۲۷به رزمگاه کمان و سپر به گاه جدالبه دست خسرو ناگه بگرید ابرو قمر
28. ۲۸به عمر خویش نخفتی شبی سکندر اگربدیده بودی در خواب تیغش اسکندر
29. ۲۹به هیچ حال نگشتی ز بهر آب حیاتاگر بیافته بودی ز جود شاه مطر
30. ۳۰چگونه گیرد آرام خان ترکستانچگونه باشد ایمن به روم اسکندر
31. ۳۱به جنگ یشک بپوشد به پنجه و به نقودز بانگ یوزش در بیشه شیر شرزه نر
32. ۳۲نفیر و شعله در دشمنان شاه افتدهنوز رایت منصور او مقیم لطر
33. ۳۳سفر کند ز تن حاسدانش جان و روانچو کرد همت عالیش عزم و قصد سفر
34. ۳۴چو تیغ شاه مجرد شود به گاه وغاز وهم و هیبت او در وغا بلرزد سر
35. ۳۵زیان نبودی از مرگ خسروا خداوندابگیر گیتی و در وی بساط دین گستر
36. ۳۶اگر چو قدر تو بودی بر آسمان به علوزحل نمودی از آن صد هزار چندان خور
37. ۳۷به عالم اندر هر فتح را به دستوریاگر نبودی با فتح گشتنش همسر
38. ۳۸ز بیم تیغش بر خویشتن کند نوحههر آهنی که کند بدسگال از آن مغفر
39. ۳۹اگر نه همت تو داردی گرفته حصاربر آسمان شودی نامت از سر منبر
40. ۴۰خدای باری شب را و روز روشن راشها ز خشم و ز مهر تو آفرید مگر
41. ۴۱بدان دلیل درستست این حدیث که هستیکی چو خشم تو مظلم یکی چو مهر انور
42. ۴۲به مهر و خشم تو شاها همی کند نسبتبه گاه مهر بهشت و به گاه خشم سقر
43. ۴۳بهشت و دوزخ دعوی همی کنند چنینمن این نگویم هرگز نه این کنم باور
44. ۴۴که گر ز مهر و ز خشمت بدی نعیم و جهیمنشان ندادی کس در جهان یکی کافر
45. ۴۵اگر نه کف تو در بزم زر پراکندیچنان فتادی ما را گمان که هست مطر
46. ۴۶اگر کفت را گویم شها که چو دریاستاز آن که دارد دریا دو چیز نفع و ضرر
47. ۴۷درست باشد قول رهی بدانکه گفتبه گاه بخشش نفع است و گاه کوشش ضر
48. ۴۸بدان بلرزد شاه زمین که یاد آرداز آن عمود گران سنگ و حمله منکر
49. ۴۹یکی بلرزد بر خویشتن ز هیبت آنولیک باز براندیشد او ز حلم تو بر
50. ۵۰اگر نه حلم تو بودی بدان که جرم زمینز سهم گر ز تو گشتی همه هبا و هدر
51. ۵۱مباد شاها هرگز سپاه بی تو از آنکحشر به تو سپه است و سپه بی تو حشر
52. ۵۲ایا ز عدل وز انصاف بر نهاده کلاهو یا ز رادی و مردانگی ببسته کمر
53. ۵۳به سوی حضرت عالی شده به طالع سعدسلامتت همراه و سعادتت همبر
54. ۵۴خجسته بودت و میمون شدن به حضرت شاهخجسته بادت باز آمدن بدین کشور
55. ۵۵به پیشت آمده شاها پذیره ابر و هوانثار کرد به پیشت به جمله در و گهر
56. ۵۶همیشه تا بود این آفتاب تابندهگهی بتابد از باختر گه از خاور
57. ۵۷گهی ببار و بتاب و گهی بگیر و بدهگهی بدار و رها کن گهی بیار و ببر
58. ۵۸بتاب همچون ماه و ببار همچون ابربگیر ملک شهان و بده به هر چاکر
59. ۵۹بدار ملک و رها کن ز بندگانت گناهبیار رایت قیصر ببر ز ملکش فر