感遇二首 一 — تأملات، دو شعر (یکم) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1خورشید به راهِ باختری رسید و خنکای پاییز جنبید؛ کلاغانِ هراسیده در بیشهٔ شمالی فریاد برآوردند.•西陸動涼氣，驚烏號北林。
2. 2مگر سرشتِ آشیان گرفتن‌شان دیگرگونه است؟ اما بر شاخِ خشکیده چگونه می‌توان ماند؟•棲息豈殊性，集枯安可任。
3. 3قوها و دُرناها رفتند و بازنگشتند؛ راهِ گوئو وو دشوار است و ژرف.•鴻鵠去不返，勾吳阻且深。
4. 4دریغ که روزها در مستی غرقه‌اند و با طبل و گوی در پیِ نغمه‌های غریب می‌تازند.•徒嗟日沈湎，丸鼓騖奇音。
5. 5دریای خاوری دیری است که می‌لرزد و بادِ جنوب شتابان فرارسیده است.•東海久搖蕩，南風已駸駸。
6. 6چنان شد که آسمانِ لاجوردی تیره گشت و ستارگانِ خُرد از ماه اندوهگین‌اند.•坐使青天暮，小星愁太陰。
7. 7دلِ همگان شیفتهٔ سودِ ناروا است؛ کالا انبار می‌کنند و هزار زر به باد می‌دهند.•衆情嗜姦利，居貨捐千金。
8. 8چون ریشهٔ لرزان یک بار بجنبد، تبرِ داد به سراغش می‌آید.•危根一以振，齊斧來相尋。
9. 9نیمه‌شب جامه برگرفته برمی‌خیزم و از دیدنِ جهان اشک دامانم را پر می‌کند.•攬衣中夜起，感物涕盈襟。
10. 10برفکِ نازک زیرِ پای همه است؛ کیست که دلِ استوار در سرمای سال را به یاد آورد؟•微霜衆所踐，誰念歲寒心。