1. ۱کن تماشا به چشم وجدانیآن چه را بینی و نمی‌دانی
2. ۲تا شوی جمله نور چون خورشیددرنورد این حجاب ظلمانی
3. ۳وحدت و «لا شریک له» بشنواز مقیمان عرش رحمانی
4. ۴چند روزی درآ به شهر بقاگر نخواهی وجود را فانی
5. ۵عالمی بین ز هر دو کون برونپر ز شاهنشهان روحانی
6. ۶قوتشان جمله قوت بی‌قوتیبرگشان جمله برگ عریانی
7. ۷من که نوباوه‌ای از آن باغمسرفرازم چو سرو بستانی
8. ۸دیدهٔ دل به من گشا و ببینملکی در لباس انسانی
9. ۹گوش جان باز کن که تا شنویآشکار این ندای ربانی:
10. ۱۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
11. ۱۱بین مرا در درون پردهٔ رازاز تمام جهانیان ممتاز
12. ۱۲بند بندم تهی ز خویش و پر استزان دلارام دلبر طناز
13. ۱۳اوست در من، ولی نه من اویمنیست او را ز هر چه هست انباز
14. ۱۴از جمالش ز فرط زیباییشاهد حسن، دیده زیب طراز
15. ۱۵طرف دل کن که کعبهٔ معنی‌ستچه بری رنج در طریق حجاز
16. ۱۶عاشق صادق طریق یقینبه حقیقت رسد ز عشق مجاز
17. ۱۷تا نخوانی ز لوح دل حرفیمی‌ندانی رموز پردهٔ راز
18. ۱۸گر جهد شعله‌ات ز هر بندیناله کم کن، چو نی بسوز و بساز
19. ۱۹پنبهٔ جهل کن برون از گوشتا نیوشی ز شش جهت آواز:
20. ۲۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
21. ۲۱کشتهٔ تیغ عشق بهر نجاتگیرد از خون وضو برای صلات
22. ۲۲عشق عاشق چو دید حد نصابگوهر جان دهد به جای زکات
23. ۲۳بادهٔ ناب مرگ پیش از موتمرد عاشق چشد، نه آب حیات
24. ۲۴رو، بمیر از خودی اگر مردیکاین چنین مردن است عین حیات
25. ۲۵آن کند در مذاق عاشق قتلکه کند در مذاق تشنه فرات
26. ۲۶یافتم چند بار پیش از موتمن به عین حیات خویش ممات
27. ۲۷وارهیدم ز دام نفس، که یاربهر آزادی‌ام بداده برات
28. ۲۸در مذاق دلم ز دست حبیبزهر خوشتر بود ز شهد حیات
29. ۲۹فاش و بی‌پرده من همی‌شنوماین سخن را ز هر جماد و نبات:
30. ۳۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
31. ۳۱ناز کن بر فرشته، ای داناداده حقت چو تاج «کرّمنا»
32. ۳۲چون تویی شاه کشور توحیدمن گزیدم ره تو، «آمنّا»
33. ۳۳دیده‌ای جو که حق توان دیدنکور باطن مباش و نابینا
34. ۳۴بند بندم ز هم اگر گسلینکشم ناله از درون چون نا
35. ۳۵نزنم دم اگر بسوزانیمن و افغان ز جور تو؟ حاشا!
36. ۳۶راه چون برد سوی دجلهٔ عشققطره‌ای بود و شد دلم دریا
37. ۳۷من کی‌ام تا سخن کنم از عشق؟نیست گوینده‌ای به غیر خدا
38. ۳۸ذکر «انی انا الله» اندر طورحق سرودی و شد شجر گویا
39. ۳۹من و دل هر دو شاد و مات بدیمکه برآمد ز هر طرف آوا:
40. ۴۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
41. ۴۱هان و هان! شاه پرده از رخساربرکشیده‌ست، «یا اولی‌الابصار»
42. ۴۲دیده‌ای کو که روی جانان راجلوه‌گر بیند از در و دیوار
43. ۴۳نور مشکات در زجاجهٔ غیبشد ضیابخش دیدهٔ ابرار
44. ۴۴کی ز سر ازل شوی واقفندری تا که پردهٔ پندار
45. ۴۵ملک ناسوت را ثباتی نیستزو امید مدار هیچ، مدار
46. ۴۶رازداران غیب می‌گویند:«لمن الملک؟ للواحد القهار»
47. ۴۷سیر در عالم بقا خوشترنه در این دار فانی غدار
48. ۴۸تو روان سو به سو که یار کجاستیار گوید که این منم، هش دار!
49. ۴۹چاووشان سبیل می‌گویندبا دف و نی به کوچه و بازار:
50. ۵۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
51. ۵۱ساغر عشق، ای رفیق شفیقشد لبالب ز بادهٔ تحقیق
52. ۵۲«اشربوا یا معاشر الاحباب»«ابشروا»، ای مبشران طریق
53. ۵۳گشت مست از می فنا فی‌اللههر که نوشید این شراب رحیق
54. ۵۴آن که در ساحل است، کی داندحال آن را که شد به بحر غریق
55. ۵۵شاهی از پردهٔ حریم وصالچهره بنمود مهربان و شفیق
56. ۵۶این منم در حضور حضرت دوستشده محو لقا، زهی توفیق!
57. ۵۷بارک‌الله، به عالم ارواحبود عشق توام رفیق صدیق
58. ۵۸بود پیش از نزول روح به جسمبه خداوندی توام تصدیق
59. ۵۹می‌شنیدم به گوش و هوش همیدوش از رهروی رئوف و خلیق:
60. ۶۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
61. ۶۱من که سایه به فرقدان کلهمخردسالی ز سالکان رهم
62. ۶۲به رکاب شه قدم پویمقدم اندر سر ستاره نهم
63. ۶۳مست لاریب و محو توحید غیبحرم وحدت است خانقهم
64. ۶۴شهریار سرادق قدسمالموت است سطح بارگهم
65. ۶۵از شراب مزاج با کافوراهل توحید را پیاله دهم
66. ۶۶از گدایان خسرو عربمغرب را همچو شرق پادشهم
67. ۶۷بر سر هفت تارم از شش سوچار ارکان زنند پنج‌گهم
68. ۶۸به در آستان حضرت دوستپست افتاده همچو خاک رهم
69. ۶۹نای جانم این ندا سازدکه یکی از منادیان شهم:
70. ۷۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
71. ۷۱من کی‌ام؟ عندلیب گلشن حالطوطی بذله‌گوی هند وصال
72. ۷۲خازن گنج سر «ما اوحی»دهدم یاد این خجسته مقال
73. ۷۳چشم حق‌بین گشا و در من بینآن چه بیرون بود ز وهم و خیال
74. ۷۴فاش ز آیینهٔ وجودم بینعکس روی مهیمن متعال
75. ۷۵عکس و عاکس به عین آیینه‌اندکورباطن مباش و دیده بمال
76. ۷۶من به عین روان همان بینمکه اویس از جمال احمد و آل
77. ۷۷مردم دیده است، دیده کجابیند آن روی آفتاب‌مثال؟
78. ۷۸قامت افراخت سرو گلشن دلای قیامت، قیام، «کیف الحال»
79. ۷۹آمدم این ندا به عالم سیراز سروشان عرش بزم جلال:
80. ۸۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
81. ۸۱ای دوابخش درد بی‌درمانای طبیب و انیس خسته‌دلان
82. ۸۲ای حیات تو قائم بالذاتغیر تو «کل من علیها فان»
83. ۸۳کام من از لقای خویش برآرتا نمانم به وادی حرمان
84. ۸۴خود حجاب خودم، وگرنه کجاباشد از من جمال دوست نهان
85. ۸۵زیر هر سنگ جای سرهنگی‌ستهان و هان، فاش بنگرید و عیان
86. ۸۶«مالک‌الملک» نیست جز تو کسیگر بکاوی تمام کون و مکان
87. ۸۷هر چه گویند این تویی، نه توییتو برونی ز حد و وصف گمان
88. ۸۸ای برون ذات تو ز درک عقولبی‌نشانی و از تو نیست نشان
89. ۸۹پس چه حال است آن که می‌شنوماین سخن را ز خوب و زشت جهان:
90. ۹۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
91. ۹۱ای به هر ذره از وجود، وجودبه وجود تو دیگران موجود
92. ۹۲درک ذات تو حد ما نبودما همه عابدیم و تو معبود
93. ۹۳هر چه بینیم تویی، ولی نه توییهم تویی، هم تو از میان مفقود
94. ۹۴کی تو مفقودی، ای بقای همهاز تو گر حاسد است و گر محسود
95. ۹۵با وجود تو دیگران عدمندممکنند و تو واجبی به وجود
96. ۹۶همگی مفلسند و تو منعمهمگی ساجدند و تو مسجود
97. ۹۷من کی‌ام؟ هیچ! پس تویی، نه منمگر بگویم منم، تویی مقصود
98. ۹۸جز تو کس راه نیستی نبودگر همه والد است و گر مولود
99. ۹۹هر دمم هاتفی ز بام سپهرفاش گوید به نغمهٔ داوود:
100. ۱۰۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
101. ۱۰۱هر چه نزدیک و دور می‌بینماز تو لبریز نور می‌بینم
102. ۱۰۲ذات لایدرک بحت بسیطنقص را از تو دور می‌بینم
103. ۱۰۳غایبی و من تو را به دیدهٔ دلدر غیاب و حضور می‌بینم
104. ۱۰۴من، خداوند، دیده‌ای که تو رامی‌ندیده‌ست، کور می‌بینم
105. ۱۰۵عالمی از فروغ طلعت توهمچو دارالسرور می‌بینم
106. ۱۰۶دور دور تو است و مدت توهر چه مر الدهور می‌بینم
107. ۱۰۷هر که نبود به عشق تو زندهمرده‌اش در قبور می‌بینم
108. ۱۰۸من جمال تو را به چشم روانتا گه نفخ صور می‌بینم
109. ۱۰۹فاش من این ندای غیبی رابا سر پر ز شور می‌بینم:
110. ۱۱۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد
111. ۱۱۱آمدم از سرای باده‌فروشجام می در کف و سبو بر دوش
112. ۱۱۲گر تو هم مست بادهٔ عشقیاز شراب سبوی ما کن نوش
113. ۱۱۳با من آیند قدسیان سپهربهر تبلیغ امر دوش به دوش
114. ۱۱۴رفته راهم به مژه حورالعینخفته در هیکلم روان سروش
115. ۱۱۵هر چه گویم ز حق بود، نه ز غیرسخنم را به گوش و هوش نیوش
116. ۱۱۶گر نداری تحمل سخنماز حرارت ز دل چو دیگ بجوش
117. ۱۱۷هر سخن کز بیان لاهوتی‌ستهمچو در ثمین بکش در گوش
118. ۱۱۸پس از این شورش افکنم به جهانچو بگیرم ز راز دل سرپوش
119. ۱۱۹این سخن را شنو ز روح‌القدسنه ز من، منکر طریق، خموش:
120. ۱۲۰شمس توحید عالم‌آرا شدآن چه در پرده بود، پیدا شد