1. ۱نامهٔ دوست رسیده است و اتاقم چمن است،خانه ام روشن از آن خامهٔ پرتوفکن است.
2. ۲خط از او، پاکت از او، کاغذ از او، شعر از او،چمن اندر چمن اندر چمن اندر چمن است.
3. ۳نام ناخوانده، از آن عطر و حلاوت که در اوستنامه خود گفت کز آن طوطی شکرشکن است.
4. ۴من زمین سخن، او مِهر درخشان سخن،این عجب نیست که روی سخن او به من است.
5. ۵عجب آن است که از گرمی آن آب نشد.دل که دل نیست، پدرسوخته گویی چدن است!
6. ۶من و او، صاحب آزادی و بختیم اینجا،خلق ما آنجا، قلاده کش اهرمن است.
7. ۷ای خوش آن دم، که شود خانهٔ آزادی و بختگلشن ما، که کنون لانهٔ زاغ و زغن است.
8. ۸شیون، آن روز شود شادی مطلق، آری،خندد آن دیده که بگشاده به روی وطن است!