1. ۱طبیب، رنگ مرا خوب دید و هیچ نگفت،گرفت نبضم و آهی کشید و هیچ نگفت.
2. ۲شنید دختر ایران خبر ز آزادی،عرق ز هر سر مویش چکید و هیچ نگفت.
3. ۳به پیر میکده رمزی ز رادیو گفتم،درون خرقه به حیرت خزید و هیچ نگفت.
4. ۴به ناله مرد فقیری، میان کوچه ز جوع،توانگری همه را می شنید و هیچ نگفت.
5. ۵ز خوابگاه غنی دید عکسی آهنگر،به فکر غرق شد و دم دمید و هیچ نگفت.
6. ۶ز من مبارزهٔ صنف، کارگر چو شنید،سیاه شد، لب خود را گزید و هیچ نگفت.
7. ۷ز رنج کارگران خواجه را خبر کردم،پیالهٔ می خود سر کشید و هیچ نگفت.
8. ۸به پیش شیخ گشودم کتاب لاهوتی،برهنه پا سوی مسجد دوید و هیچ نگفت.