1. ۱از خانه کنم یاد که پیمان من آنجاست؛هوش سرم و نور دو چشمان من آنجاست.
2. ۲جان با همه شیرینی و محبوبیش، اینجابر تن بودم بار، که جانان من آنجاست.
3. ۳اینجا، برمد روشنی از من که مهم نیست،تازد به تنم درد، چو درمان من آنجاست.
4. ۴دل پر غم و احوال پریشان شد و، فکرمدر سر نشود جمع، که سامان من آنجاست.
5. ۵گر مدعیم بی دل و دین خواند، عجب نیست؛از راست چه رنجم، دل و ایمان من آنجاست.
6. ۶پر بد چمن از چهچهم و، بی گل رویشیک بسته دهان بلبم، الحان من آنجاست.
7. ۷معذورم اگر آتش اشعار من اینجابی جلوه بود - طبع درخشان من آنجاست.