1. ۱جانا، دلم که پیش تو چون بره راحت است،تنها که هست، جنگره[
2. ۲چشمم که پیش روی تو رخشان ستاره است،دور از تو، تیره می شود و ابر می شود.
3. ۳در بودن تو، کلبهٔ تنگم بود چمن،بی تو، چمن به دیدهٔ من قبر می شود.
4. ۴کاهد غم از نگاهت، اگر هم بود چو کوه،کاه ار بود، جدا ز تو استبر[
5. ۵سوزم ز هجر و مردم، گویند صبر کن،مردم که! آخر این همه هم صبر می شود؟
6. ۶باید دویده پیش تو آیم، که زیستن،بی روی تو، به دیده و دل جبر می شود.