1. ۱با دلم، دوش، سر زلف تو بازی می کرد،خواجه با بندهٔ خود، بنده نوازی می کرد.
2. ۲گاه زنجیر و گهی مار و گهی گل می شد،مختصر، زلف کجت شعبده بازی می کرد.
3. ۳مویت انداخته دل را و به شوخی می زد،بازش از خود، نظر مهر تو، راضی می کرد.
4. ۴دل ز تأثیر نگاه تو، به خالت می جست،مست را بین، به کجا دست درازی می کرد!
5. ۵خنده می کرد دل و، از «خطر و محنت عشق»عقل، چون پیرزنان، فلسفه سازی می کرد!
6. ۶غصه را راه نبد در حرم ما، چون عشقشعله افروخته، بیگانه گدازی می کرد.
7. ۷کاشکی دیشب ما صبح نمی شد هرگز،با دلم، دوش، سر زلف تو بازی می کرد.