1. ۱کسی که دلشدهٔ عشق آن جمال نکوستز تاب آتش دل بی‌قرارتر از موست
2. ۲اراده‌ای نکند کشته در طریق نجاتکه هر چه دوست پسندد، برای او نکوست
3. ۳از آن ضمیر که بدیدم بر آفتاب رختمرا به کیش محبت طریق هندوست
4. ۴ز خود مبین اگرت غم وگر نشاط رسدکه رنج و راحت بنوشتهٔ مشیت اوست
5. ۵نماز زاهد بر کعبه و شمن به وثننماز عارف آن سو بود که آن بی‌سوست
6. ۶مرا چو خانهٔ زنبور رخنه‌ها بر دلز تیر غمزهٔ آن لعبت کمان‌ابروست
7. ۷بتی‌ست مایل خونریزی‌ام که از سخنیدرون دیبهٔ چینی دلش از آهن و روست
8. ۸ز طاق پاک گلستان عشق لم‌یزلیمیی کشیم که نه در خم است و نه به سبوست
9. ۹به پیش قامت موزون او نماز برندز بس ملاحت آن سروها که در لب جوست
10. ۱۰بگو به حضرت حیران که حیرتم افزودز گریه‌ای که ترا صبح و شام عادت و خوست
11. ۱۱برای آن که ز ما قطع فیض حق نکندروان ز هر بن مژگان چشم آموست
12. ۱۲اگر نه چشمهٔ چشم تو منبع فیض استچو جوی رحمت به روی تو روان ز چه روست؟
13. ۱۳ترا بدیدم در محفلی به عالم سیرکه ذکر قلبشان لا اله الا هوست
14. ۱۴بدان صفت که تویی، ای فروغ شمس ازلترا نبیند چشمی که اندر آن آهوست
15. ۱۵تو جرم رهروان را ز لوح دل همه روزبه آب دیده بشویی، که چشمهٔ خودروست
16. ۱۶به وصف حد تو گوید سخن چو لاهوتیشمیم دلکش نظمش چو نافهٔ آهوست