1. ۱قسم به عرش حقیقت که قلب جانان استکه از ملاحت حسن تو عقل حیران است
2. ۲به طی مصر حقیقت بزرگ‌تر خطریبه راه یوسف دل آن چه زنخدان است
3. ۳چه وادی است حقیقت که بهر حفظ گلهشعیب را ز شرافت کلیم چوپان است
4. ۴به شهر دل من و ما نیست، چون نکو بینیدر او شهنشه و درویش هر دو یکسان است
5. ۵کسی که ترک ادب کرده در طریقت ماز آدمیت او دل بشو، که حیوان است
6. ۶خودی ز یاد ببر تا که خویشتن بینیجمال شاهد مقصود از تو پنهان است
7. ۷حجاب خویشتنی خویش، ورنه شاهد غیبفکنده پرده ز رخساره و نمایان است
8. ۸اگرچه طفلم، لیکن ز یمن پیر مغاندلم به مکتب وحدت معلم جان است
9. ۹درازی ره هجران به خویش کوته سازبه بزم وصل قدم نه که ره نه چندان است
10. ۱۰حدیث نکتهٔ موهوم را ز من بشنونیاید آن چه به وهم خیال کس، آن است
11. ۱۱خوشا دمی که بگویی به گوش لاهوتیبیا به مقتل عشاق، وقت قربان است