惜馀春慢 — دریغِ بهارِ واپسین (بر آهنگِ «شیوان‌گوان‌زی») (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1گل‌های واپسین با ماه بازی می‌کنند، پَرزهای سبک در باد می‌چرخند، و شبنم علفِ بهاریِ تالارِ کنارِ آبگیر را تر کرده است.•弄月馀花，团风轻絮，露湿池堂春草。
2. 2پری‌شاهرخ‌ها به یار دل بسته‌اند و پرستوها جوجه‌ها را می‌پرورند؛ و من، اندوهگین، از خوابِ ناتمامِ سپیده‌دم برمی‌خیزم.•莺莺恋友，燕燕将雏，惆怅睡残清晓。
3. 3هنوز چون نخستین دیدار است: دست در دست، در میکدهٔ پرچم‌دار، باده خوشبو و شکوفهٔ آلو کوچک.•还似初相见时，携手旗亭，酒香梅小。
4. 4اما هر بار که به بلندی برمی‌آیم، طعمِ اندوهِ بهار است، و چه اشک‌ها که فرومی‌افشانم.•向登临长是，伤春滋味，泪弹多少。
5. 5از چه رو چنین آسان به دلدادگی تن دادم؟ که هرگز دیرپا نبود و اکنون رنجِ جدایی را بازمی‌گوید.•因甚却、轻许风流，终非长久，又说分飞烦恼。
6. 6جامهٔ حریر بر تنِ لاغرم گشاد شده و عطرِ لحافِ گلدوزی رفته است؛ تا چه رسد به سرخیِ آشفتهٔ گل‌ها که گویی جاروب‌شده فرومی‌ریزند.•罗衣瘦损，绣被香消，那更乱红如扫。
7. 7بیرون از در، راه‌ها و دوراهی‌های بی‌پایان است؛ اگر آسمان را دل بود، آسمان نیز پیر می‌شد.•门外无穷路岐，天若有情，和天须老。
8. 8به رؤیای بازگشت از گائوتانگ می‌اندیشم؛ کجاست آن جای اندوهناک؟ آب روان است و ابر گرد آن می‌پیچد.•念高唐归梦，凄凉何处，水流云绕。