1. ۱کوس شه خالی و بانک غلغلش درد سر استهر که قانع شد به خشک و تر شه بحر و بر است
2. ۲تا ز هر بادی به جنبی ، پا به دامن کش چو کوهکادمی مشتی غبار و عمر باد صرصر است
3. ۳شکرگو ، ار فقر نفست را کشد ، زیرا خلیلچون تبر برداشت منت بر بتان آذر است
4. ۴دولت آن نبود که سلطان را پرستی چون سگانخدمت درویش کن کاین مایه فراذ فرتر است
5. ۵مرد بینا در گلیم و پادشاه عالم استتیغ خفته در نیام و پاسبان کشور است
6. ۶پیر ار از نامردای رگ چو پیدا شد ز پوستبهر تعلیم مریدان، راستی را مسطر است
7. ۷هست بینایی بشر آنجا که عین عزت استهست مرغابی ملک جایی که بحر اخضر است
8. ۸فر همت سالکان را ، راه عرش و کرسی استپر بلبل ، نردبان شاخ سرو صرصر است
9. ۹جعفر آن باشد که طیار ازفلک بیرون پردنی کسی کاو بال را طیار سازد جعفر است
10. ۱۰نفس خاک تست هر گه نور بر تو تافتستسایه زیر پابود هر گه که برتارک خور است
11. ۱۱در تصوف ، رسم جستن، خنده کردن بر خود استدر تیمم مسح کردن خاک کردن برسر است
12. ۱۲دل زسوداهای گوناگون بشوی و جمع باشزانکه اوراق سفید ایمن ز بیم ابتر است
13. ۱۳کار بیداران نباشد خوابگاه آراستنهمت درویش خواب آلوده جایی لنگر است
14. ۱۴رخش همت را فگن برگستوان از دلق فقرنقش محراب بکن کاینجا جهاد اکبر است
15. ۱۵خستن نفس گزندهٔ مذهب صاحب دلتکشتن مار گزندهٔ قوت افسون گر است
16. ۱۶از جراحت زنده گردد دل که فاسد شد چو خونورد «الشافی هوالله» بر زبان نشتر است
17. ۱۷کاراین جا کن که تشویش است در محشر بسیآب از این جا بر، که در دریا، بسی شور و شر است
18. ۱۸احتراق مفلسی مصباح راه ظلمت استذوالفقار حیدری مفتاح باب خیبر است
19. ۱۹هر که پا بسته به زر باشد به زنجیرست اسیربیش از این نبود که او بسته به زنجیر زر است
20. ۲۰رسم مردم نیست خود بینی ببین مردم به چشمعین بینایی و در خود ننگرد، زان سرور است
21. ۲۱چشم حاصل کن که آنگه می‌نماید بی‌حجابآنچه پنهان در پس این شیشهٔ صافی در است
22. ۲۲هر که خواند علم شرع آنهم نه از بهر خداستاز پی تعظیم میرد اعتقاد داور است
23. ۲۳هر کرا خاموش بینی ، پند می‌گوید بگیرکآلت دشنام گفتن جاهلان را منبر است
24. ۲۴معنی خسرو موثر ناید اندر مردگانهیچگه دیدی که مستی در سبو و ساغر است
25. ۲۵یاربم توفیق ده کارم به جانا وقت مرگآنچه فرمان خدا و سنت پیغمبر است