1. ۱گرت در سینه چشمی هست روشنبه عبرت بین درین فیروزه گلشن
2. ۲ازین گلها که بینی گلشن آبادبه رنگ و بوی، چون طفلان، مشو شاد
3. ۳که باد تند این خاک خطرناکچنین گلهای بسی کرده‌ست خاشاک
4. ۴درین پیرانه عقل آن را پسنددکه در وی رخت بندد دل نه بندد
5. ۵مشو چو خسروان سست بنیادکه باقی ماند ازیشان گنج شداد
6. ۶چو «خسرو» شو گدائی خوش سرانجامکزو باقی نخواهد ماند جز نام
7. ۷درین نامه که نامش باد باقیچنین خواندم نمطهای فراقی
8. ۸که چون شه را به حکم لایزالیشد، از روی خضر خان، دیده خالی
9. ۹درونش را در آن غمهای جانیتوان رفت و فزون شد ناتوانی
10. ۱۰یکی رنجش گرفته در جگر گاهدگر قطع جگر گوشه جگر گاه
11. ۱۱جفا بر دشمن بیرون توان کردچو در سینه است دشمن چو نتوان کرد
12. ۱۲سه دشمن در درون گشته بلا سنجغم فرزند و خوی ناخوش و رنج
13. ۱۳گرفت این هر سه خصمش در جگر جایبرین هر سه اجل شد کارفرمای
14. ۱۴ز شوال آمده هفتم پیاپیسنه هفت صد و سه پنجی بر سروی
15. ۱۵کزین دیر سپنج آن شاه آفاقبرن از هفت گنبد برد شش طاق
16. ۱۶گر از دیبای چین خواهی نمونهزمین را کرد باژگونه
17. ۱۷چرا بر تخت عاج آن کس نهد تاجکه زیر تختهٔ گل خواست شد عاج
18. ۱۸خرد بیند، چو گردد استخوان سنجکه شاه راستین شد شاه شطرنج
19. ۱۹مبین کامروز ماندش استخوان چیزکه فردا خاک گردد استخوان نیز
20. ۲۰چو اول خاک و آخر نیز خاکیمچه چندین، بهر خاکی سینه چاکیم؟
21. ۲۱چو هر کاز خاک زاید باز خاک استخوش آن کس کاز غم بیهوده پاک است
22. ۲۲چرا باید گرفت آن کشور و شهرکزان ندهند بیش از چار گز بهر؟
23. ۲۳فلک ز آنجا که دارد رسم و پیشهکه کوشد در جفاکاری همیشه
24. ۲۴دگر ره بازی دیگر برانگیختکه نتواند دو صد بازیگر انگیخت
25. ۲۵غرض چون رفت ماه ملک در میغبجنبیدن درآمد فتنه را تیغ
26. ۲۶هنوز آن ماه را تا برده در مهدکه گشت آن دشمن مهدی کش از عهد
27. ۲۷سبک نامهربانی را روان کردکه بی مهری کند تا می‌توان کرد
28. ۲۸شتابد میل میل آن سو به تعجیلکه نور دیدهٔ شه را کشد میل
29. ۲۹شتابان رفت «سنبل» تند چون بادغبار آلوده سوی سرو آزاد
30. ۳۰خضر خان را خبر شد کامد آن خارکزان بادام چشمش یابد آزار
31. ۳۱به تسلیم قضا بنشست خنداننرفت از جای چون ناهوشمندان
32. ۳۲چنین تا آن غبار آلوده از راهبر آمد بر فراز قلعه ناگاه
33. ۳۳بران جان گرامی با تنی چندرسید، آهخته بر گل، سوسنی چند
34. ۳۴چو آن دیده، به ران خصمان نظر کردهمان چشمی که خواهد رفت، تر کرد
35. ۳۵به گریه گفت: ما ناشه فرو خفت؟کزینسان فتنهٔ خفته بر آشفت؟!
36. ۳۶چه حالست این و این جوش از پی چیست؟برین زندانی این بخشایش از کیست؟
37. ۳۷جوابش داد «سنبل» کای گل بخت!چه باشد سنبلی با صدمهٔ سخت!
38. ۳۸به حکمی کان به سخن تند بادیستگیاهی را نه جای ایستادیست
39. ۳۹چوخان دانست کامد تیر تقدیرشد از دیده به استقبال آن تیر
40. ۴۰به رغبت داشت نرگس پیش «سنبل»که خواهی خارم افگن خواهیم گل
41. ۴۱چو دید آن حال سنبل چار و ناچارعنیفان را از هر سو کرد بر کار
42. ۴۲که بفگندند سرو راستین رابیازردند چشم نازنین را
43. ۴۳کسی کز بهر زخم چشم زد نیلرسیدش چشم زخمی ناگه از میل
44. ۴۴چنان چشمی که از سرمه شدی ریشچگونه تاب میل آرد بیندیش
45. ۴۵چو پر خون شد خماری نرگس ویخماری گوئیا قی میکند می
46. ۴۶خماری داشت چشمش، وای صد اوی!که شد چشم و، خمارش ماند بر جای!
47. ۴۷به دیده هر کس اندر درد می‌کردوی از دیده می افشان شد، زهی درد!
48. ۴۸اگر بود از فلک زینگونه بیدادفلک کور است، یاب کورتر باد!
49. ۴۹وزین سو خضر یوسفت روی چون دیدکه چشم آزار یعقوبیش بخشید
50. ۵۰بسی می‌خواست داد خود ز داداربه درد چشم کرد درد دل یار
51. ۵۱زهی نیرو که در پنجاه فرسنگسر بدخواه زد شمشیرش از چنگ
52. ۵۲فلک زانجا که در پاداش سرهاستدعای درد مندان را اثرهاست
53. ۵۳زمانه ساخت تیغی ز آه مظلومسر شومش فگند از گردن شوم
54. ۵۴همین دستور کز پاس نمک ماندنمک‌خواری دو سه در پاس خود خواند
55. ۵۵چو او بگزاشت از حق نمک پاسنمک خواران خورانیدندش الماس
56. ۵۶چو از تیغ و نمک سوگند بودشنمک شمشیر شد سر در ربودش
57. ۵۷چو او بر دیدهٔ منعم جفا کردسپهر از دیدهٔ جانش سزا کرد
58. ۵۸به چشم کس چو کس خار ستم دادبباید چشم خود با سر بهم داد
59. ۵۹غرض القصه آن کافور بی نوربه تنبول اجل، چون گشت کافور
60. ۶۰یکی از نیک‌خواهان، قاصدی جستبدین مژده، گل و تنبول بر دست
61. ۶۱نهانی رفت سوی خان والاحکایت کرد سر حق تعالی
62. ۶۲که خصم ار چشم زخمی را سبب گشتسرش را تیغ کین چوب ادب گشت
63. ۶۳سلیم القلب، فرزند جهان شاهبه دل بود از فریب عالم آگاه
64. ۶۴نچندان شادمان گشت اندر آن کارکه هر کس را به نوبت دید تیمار
65. ۶۵خضر خان چو ز غیب انصاف خود یافتگرم را جای شکر بی عدد یافت
66. ۶۶به مسکینی جبین بر خاک مالیدز آه خصم و سوز خود بنالید
67. ۶۷بران بدخواه بی تمیز بگریستبرو بگریست بر خود نیز نگریست