1. ۱زهی بستان آن شه را جمالیکه باشد چون خضر خانش نهالی
2. ۲چو الهام الهی شاه را گفتکه آن در سعادت را کند جفت
3. ۳اشارت کرد تا در گردش دهربیارایند یک سر کشور و شهر
4. ۴کمر بر بست در کارش زمانهبه خرج آمد خزانه در خزانه
5. ۵بگرداگرد قصر پادشاهیبرآمد قبه از مه تا به ماهی
6. ۶جهان از قبه‌های کاردارانشده چون روی دریا روز باران
7. ۷بهر جانب که مردم بر زمین رفتهمه بر فرش دیباهای چین رفت
8. ۸ز بس شارع که خفت اندر خز نابزمین را کس نه دید الا که در خواب
9. ۹ز هر سو خاسته غلغل بران سانکه گشته شهر سلطان شهر یزدان
10. ۱۰دهل در بانگ و رخشان پیش او تیغچو بانگ رعد و رخش برق در میغ
11. ۱۱بر آواز دهل مرد سلح کارمعلق زن به نوبت نوبتی دار
12. ۱۲رسن باز آن به بالای رسنهاچو دلها گیسوان را در شکنها
13. ۱۳نه با آن حبل پیچان کرده بازیکه خود با رشتهٔ جان کرده بازی
14. ۱۴فرو برده مشعبد تیغ چون آبچو مستسقی که نوشد شربت ناب
15. ۱۵نموده چهره با زان گونه گون ریوگهی خود را پری کرده گهی دیو
16. ۱۶ز دهر آموخته گوئی دو رنگیکه گه رومی‌ نماید گاه زنگی
17. ۱۷چو شاه سازها چنگست ز آهنگبزه بر بسته ده جا تیر را چنگ
18. ۱۸ز یک ساقش شده مو تا زمین پستدگر ساقیش بی مو چون کف دست
19. ۱۹دف از دیوار خود حصن حصین استحصار چوب و صحن کاغذین است
20. ۲۰نگر در چنگ و بر بط فرق روشنکه هست آن سر بزرگ و این فروتن
21. ۲۱نواگر کاسهٔ طنبور حالیبه غایت کاسه‌ای پر لیک خالی
22. ۲۲گران سر از کدوی خویش طنبورفرو غلطیده نی مست و نه مخمور
23. ۲۳به رسم هند گوناگون مزامیربه جانها بسته اشکال از بم و زیر
24. ۲۴دگر ساز برنجین نام آن «تال»بر انگشت پری رویان قتال
25. ۲۵دو روئین تن که روباروی در حربچو دف در پارسی میزان هر ضرب
26. ۲۶کشیده تنبک هندی، فغانیشده تنبک زنش، چون ترجمانی
27. ۲۷خمیر خام، کش بر روز ده پستنموده صد دقیقه پخته هر دست
28. ۲۸عجب رود از کمین دندان نمودهلبش نی و دهن خندان نموده
29. ۲۹پری رویان هندی جادوی سازز لب کرده در دیوانگی باز
30. ۳۰گرفته چون پیاله تال در دستنه از می کز سرود خویشتن مست
31. ۳۱سرود دلکش از لبهای خوبانشتابان سوی گردون پای کوبان
32. ۳۲به رقص و جست خوبان هوا بازنهاده پای بر بالای آواز
33. ۳۳پرنده همچو طاوسان والامعلق زن کبوتر سان به بالا
34. ۳۴بجستن فرق شان گشته فلک سایبگاه رقص بیزار از زمین پای
35. ۳۵بهر چشمک زدن کشته جوانیبهر خنده زدن بربوده جانی
36. ۳۶خیال زلف شان در جان یارانچو شام اندر خیال روزه داران
37. ۳۷ز زلف افگنده تا پا دام عشاقبران پا دام بسته ماهی ساق
38. ۳۸چو شد عالم همه در زیور و زیبکلاه قبه‌ها با مه زد آسیب
39. ۳۹اشارت شد ز در گه کاهل تقویمشمارند اختیاری را به تنجیم
40. ۴۰مه روزه دراز درجک برون دادچو روز از مطلع دولت شد آباد
41. ۴۱کشاده گویم این تاریخ ابجدبه سال یازده از بعد هفصد
42. ۴۲به روز چارشنبه مه سه و بیستز روزه خلق اندر بهترین زیست
43. ۴۳به ترتیب آن چنان کاقبال می‌خواستنشستند اهل اقبال از چپ و راست
44. ۴۴بهر کس هدیه دادند از خزائنخراج مصر و محصول مدائن