1. ۱صبا چون باغ را پیرایه نو کرددل بلبل به روی گل گرو کرد
2. ۲درین موسم که از دل‌های پر سوزبه شسته گرد غم باران نوروز
3. ۳دل شاه از جدائی ریش ماندهگرفتار هوای خویش مانده
4. ۴اگر بشنیدی از مرغی نوائیبرآوردی به درد از سینه وائی
5. ۵به هر سوی که ابری سر کشیدیچو ابراز دیده بارانش چکیدی
6. ۶تمام ار باز رانم شرح این حالنگوم حال یک شب تا به یک سال
7. ۷به فردوس حرم باغیت دلکشکه فردوس ارم نبود چنان خوش
8. ۸به کشور، هر کجا، نادر نهالیدرو نوشیده از کوثر زلالی
9. ۹ز گلهای خراسان گونه گونهنموده هر یکی دیگر نمونه
10. ۱۰دمیده برگ نازک یاسمین رالباس پرنیان داده زمین را
11. ۱۱بر آب نسترن نسرین شکرخندچو دو هم شیرهٔ نزدیک مانند
12. ۱۲ز گلهای تر هندوستان همشده سر گشته با دو بوستان هم
13. ۱۳گل کوزه که دور چرخ گردانپدید از خاک پاک هند کرد آن
14. ۱۴گل صد برگ را خوبی ز حد بیشنموده صدق ورق دیباچهٔ خویش
15. ۱۵بسان دفتر شیرازه بستهز هر برگش سرشک شیر جسته
16. ۱۶اگر چه پارسی نامند اینهاولی در هند زادند از زمینها
17. ۱۷گر این گل در دیار پارسی زاد،چرا زونیست در گفتارشان یاد؟
18. ۱۸بسی گلهای دیگر هندوی نامکز ایشان بود برد مشک خطا وام
19. ۱۹قرنفل هم ز هند ستانست ور دیکه از نام عرب شد شهر گردی
20. ۲۰گل ما را به هندی نام زشت استو گر نه هر گلی باغ بهشت است
21. ۲۱گر این گل خواستی در روم یا شامکه بودی پارسی یا تازیش نام
22. ۲۲کدامی گل چنین باشد که سالیدهد بو دور مانده از نهالی
23. ۲۳بتان هند را نسبت همین استبه هر یک موی شان صد ملک چین است
24. ۲۴چه یاد آری سپید و سرخ را رویچو گلهای خراسان رنگ بی بوی
25. ۲۵و گر پرسی خبر از روم و از روساز ایشان نیز ناید لابه و لوس
26. ۲۶سپید و سرو همچون کندهٔ یخکز ایشان رم خورد کانون دوزخ
27. ۲۷خطای تنگ چشم و پست بینیمغل را چشم و بینی خود نه بینی
28. ۲۸لب تا تار خود خندان نباشدختن را خود نمک چندان نباشد
29. ۲۹به مصر و روم هم سیمین خدانندولی چستی و چالاکی ندانند
30. ۳۰اگر چه بیشتر هندوستان زادبه سبزی می‌زند چون سرو آزاد
31. ۳۱ولی بسیار با شد سبزهٔ تربه لطف از لاله و نسرین نکوتر
32. ۳۲بسی زیبا کنیز سبز فام استکه صد چون سرو آزادش غلام است
33. ۳۳نه چون طاوس بی دنبال زشت اندکه در خوبی چو طاوس بهشت‌اند
34. ۳۴سه گونه رنگ هندوستان زمین استسیاه وسبز گندم گون همین است
35. ۳۵به گندم گونست میل آدمی زادکه این فتنه ز آدم یافت بنیاد
36. ۳۶یکی گندم به کام اندر نمک دهز صد قرص سپیدی بی نمک به
37. ۳۷سیه را خود بریده جایگاه استکه اندر دیده هم مردم سیاه است
38. ۳۸ز بهر دیده با ید سرمه را سودسپیده عارضی رنگی است بی سود
39. ۳۹ازین هر دو نکوتر رنگ سبز استکه زیب اختران ز او رنگ سبز است
40. ۴۰به رنگ سبز رحمت‌ها سرشت استکه رنگ سبز پوشان بهشت است
41. ۴۱دل اندر سبزه‌ها بی گل شکیباستگلی بی سبزه در بستان نه زیباست
42. ۴۲به رنگ سبز زین بهتر چه مقدارکه از نام خضر خان دارد آثار
43. ۴۳خدایا تا گیاها سبز رویستخضر در باغ و سبزه چشمه جویست
44. ۴۴خضر خان با دو دیولدی رانیبه هم چو خضر و آب زندگانی
45. ۴۵خضر خانی که نورسته درختشبه آب زندگی پرورده بختش
46. ۴۶گلش بی آب از تاب درونیجگر باران ز نرگسهای خونی
47. ۴۷در آن خرم بهار خاطر افروزبگردان چمن می‌گشت یک روز
48. ۴۸چو مرغان نالهای زار می‌کرددل مرغان باغ افگار می‌کرد
49. ۴۹ز آهی کز دل غمناک می‌زدهمه گلها گریبان چاک می‌زد
50. ۵۰گل کر نه شگفته بر درختانبه بوی خوش چو خلق نیک بختان
51. ۵۱چو در رفت آن نسیم اندر دماغشبه سینه تازه شد دیرینه داغش
52. ۵۲به زاری گفت کای گل کاشکی منگیاهی بودمی، چون تو، به گلشن
53. ۵۳که تو آنجا گذر داری و من نیگل آنجا محرم است و نارون نی
54. ۵۴از آن گل کاوست در صد پردهٔ مستورمن مسکین به بوئی قانع از دور
55. ۵۵چه بختست این که تو از بخشش غیبخزی که در گریبان گاه در جیب
56. ۵۶جوابش را دهان کر نه بشگفتکه آخر کرنه هم بشنوم گفت
57. ۵۷بدو گویم هر آن رازی که گوییبجویم زو هر آن حاجت که جوئی
58. ۵۸پس آنگه گفت شه با صد خرابیکه هر باری که آنجا بار یابی
59. ۵۹بگوئی از من نادیده کامیبه صد خون دل آلوده، سلامی