1. ۱چه خوش باشد در آغاز جوانیدو بیدل را بهم سودای جانی
2. ۲خضر خان و دول رانی درین کاردو دل بودند یکدیگر گرفتار
3. ۳کنون حرفی که من خواندم درین لوحچنین بخشد به دلها راحت و روح
4. ۴که چون آمد دولرانی به درگاهبشارت یافت از بخت نکوخواه
5. ۵به رسم بندگی بر پای می بودبه فرش خاص جبهت سای می بود
6. ۶به فرخ روزی اندر خلوت قصرخضر خان را بخواند اسکندر عصر
7. ۷اشارت کرد بانوی جهان راکه بیرون افگند راز نهان را
8. ۸خلف را از خلیفه گوید این رازکه گشت بخت و دولت کار پرداز
9. ۹دولرانی خجسته دختر کرنکه نارد چرخ چون آمد مه به صد قرن
10. ۱۰شد است از بهر تزویجت مهیاکه گردد خانه زان ماهت ثریا
11. ۱۱چو خان را آمد این دیباچه در گوشز شرم شاه بانو ماند خاموش
12. ۱۲در آن شرمندگی ز ایوان برون رفتولیکن مهرش اندر جان درون رفت
13. ۱۳در آن دم بود خان ده ساله راستکه این هنگامه شادیش برخاست
14. ۱۴دول رانی به قدر هشت سالهدو هفته ماه را بسته کلاله
15. ۱۵همه دندانش مست شیر بدر استاز آن مستی همی افتاد می‌خواست
16. ۱۶برادر داشت در هر وصف شایانچراغ افروز گوهرهای رایان
17. ۱۷به صورت اندکی با خان کشورمشابه بود همچون روی با رز
18. ۱۸ز هجران برادر در نهانشغمی می‌زاد هر دم توامانش
19. ۱۹چو دیدی روی خان چیزی از انساناز آن رو نقش خانش بود در جان
20. ۲۰چنان بی سلخ ماهی را ته پوستبه مهر آن برادر داشتی دوست
21. ۲۱نمی‌دانست چون او نیک و بد راگمان بردی برادر جفت خود را
22. ۲۲ولیکن بود خان اعظم آگاهکه از نه طاق جفت اوست آن ماه
23. ۲۳بدین خوش بود آن باز شکاریکه زان اوست کبک مرغزاری
24. ۲۴برینسان مهر آن هر دو دل افروزچو ماه نو همی افزود هر روز
25. ۲۵به بازی بودشان عشقی که یک دمنبودندی جدا در بازی از هم
26. ۲۶نبد چون عشق در بازی مجازیشد آن بازی در آخر عشق بازی
27. ۲۷چو طفلانی که با هم لعب سازندبهم گه طاق و گاهی جفت بازند
28. ۲۸نهانی باختندی آن دو مشتاقز طاق ابروان هم جفت و هم طاق
29. ۲۹به یکجا خوردشان بودی جدا خوابنخوردنی دمی بی یکدگر آب
30. ۳۰چنین تا هشت ساله دختر راینهاد از دور گردون بر نهم پای
31. ۳۱خضر خان چون به سرسبزی چنان گشتکه خواهد عالمی را سایبان گشت
32. ۳۲بباید کرد نخلی هم نشینشکه برخوردار گردد میوه چینش
33. ۳۳پس آنگه عزم شد سلطان دین راهم آن معصومهٔ پرهٔ‌نشین را
34. ۳۴که چون خان خضر خان «الپخان» استکه زیب چهرهٔ دولت بدان است
35. ۳۵به درج عصمتش دریست مستورکه چون خورشید نتوان دیدش از نور
36. ۳۶کنندش با هزاران ارجمندیبه عقد ان زمرد عقد بندی
37. ۳۷چو این اندیشه محکم گشت شه رانوید خواستگاری داده مه را
38. ۳۸بسوی «الپخان» فرمان فرستاداز آن اندیشهٔ خیرش خبر داد
39. ۳۹الپخان کان بلندی یافت از بختبزیرفت آن مبارک مژده از تخت
40. ۴۰مهیا کرد با صد زینت و زینز بهر چشم ملک آن قره العین
41. ۴۱شدند اهل حرم زین نکته آگاهدرون رفتند پیش بانوی شاه
42. ۴۲به رسم بندگی و نیک خواهینمودند اندران در گاه شاهی
43. ۴۳که دخت الپخان چون شد مقررکه گردد هم‌نشین با خان کشور
44. ۴۴نه او بیگانه شد از دور پیوندکه او هم شاه بانو راست فرزند
45. ۴۵خضر خان کز بهار زندگانیبهر سو میزند شاخ جوانی
46. ۴۶نباید کان گلی کش بار گرددز خار غیرتش افگار گرد
47. ۴۷از آن گاهی که دخت «کرن» گجراتحوالت کرد شاهنشه بدان ذات
48. ۴۸به گوش او که این گفتار در شدتو گوئی در تنش جان دگر شد
49. ۴۹برند از هم دو پیکر آشنائیمیسر نیست ایشان را جدائی
50. ۵۰صواب آن شد که دو لولوی هم درجشود هر یک چراغی در دگر برج
51. ۵۱خوش آمد این سخن بانوی شه رادو منزل شد معین هر دو مه را
52. ۵۲بجای شه شد و جای دگر دوستدو جان یک جا و فارغ پوست از پوست
53. ۵۳همین شد رسم دوران ستم سازکه نتواند دو کس را دید دمساز
54. ۵۴کجا برج از دو کوکب کرد معمورکه باز از یکدگر نفگندشان دور
55. ۵۵کجا دو مرغ را خانه بهم ساختکه باز اندر میان سنگی نینداخت
56. ۵۶غرض هر یک به خلوت جائی خود رفتبه پای دیگران نز پای خود رفت
57. ۵۷پس از یک هفته آن ماه دو هفتهبه خدمت آمدی از تاب رفته
58. ۵۸خضرخان کردی از دورش نگاهیبرآوردی ز دل دزدیده آهی
59. ۵۹دول رانی هم از دنبالهٔ چشمبدیدی و فگندی شعله در پشم
60. ۶۰خضرخان راست کردی موزه از پیشچنین کردی سلام دلبر خویش
61. ۶۱سمنبر خدمت دیگر گرفتیگل افگندی به خاک و بر گرفتی
62. ۶۲جسدها دور و جانها یکدگر یارزبان‌ها گنگ و ابروها به گفتار
63. ۶۳به پرسش، هر نظر زین سو بیانیبه پاسخ، هر مژه زان سو زبانی
64. ۶۴به مهر این در درون او جگر وشبه ناز آواز درون این جگر کش
65. ۶۵درون یکدگر در رفته پنهاننه قالب در میان گنجیده نی جان
66. ۶۶چو رفتندی دگر در خلوت آبادشدندی با خیال یکدگر شاد
67. ۶۷میان آن دو سر و پای در گلپرستاران بسی بودند یک دل
68. ۶۸غرض آن محرمان در شام و شبگیرشده جاسوس چشم فتنه چون تیر
69. ۶۹درون سو، راز جانها داشتندیبرون، پاس زبانها داشتندی
70. ۷۰به غمها مونس دو یار جانیکه بی مونس مبادا زندگانی
71. ۷۱غرض القصه چون بانوی آفاقبه پرده بیخت راز آن دو مشتاق
72. ۷۲اشارت کرد تا خاصان درگاهبرند آن ماه را ز آن جا شبانگاه
73. ۷۳به «قصر لعل» دارندش نهانیچنان که اندر خزینه لعل کانی
74. ۷۴ز من بشنو که خوی آسمان چیستبه کاری کاسمان می‌گردد آن چیست
75. ۷۵ز بهر آنست این گردنده پر کارکه یاری را جدا گرداند از یار
76. ۷۶کجا با هم دو تن را داد پیوندکه از هم بازشان دوری نیفگند
77. ۷۷چو حال اینست آن به کادمی زاددمی باشد بروی دوستان شاد
78. ۷۸دهد از روی یاران دیده را نورزمانی نبود از هم صحبتان دور
79. ۷۹چو خواهد عاقبت بودن جدائیغنیمت داشت باید آشنائی