1. ۱مبارک بامدادی کاختر روزشد از نور مبارک گیتی افروز
2. ۲رسید اقبال پیشانی گشادهکله بالای پیشانی نهاده
3. ۳دلم را گفت کاحسنت ای جوان بختکه بر گردون زدی اندیشه را تخت
4. ۴بشارت میدهم کز پردهٔ رازدری کرده ست دولت بهر تو راز
5. ۵خضر دی مژدهٔ دادست جا نیخضر خان را به آب زند گانی
6. ۶چنین دانم که آن گویندهٔ چستتوئی وان آب حیوان گفتهٔ تست
7. ۷مرا کاقبال خواند این مژده در گوشز شادی پای خود کردم فراموش
8. ۸رسیدم تا بدان گلشن که جستمچو گل بر چشمهٔ امید رستم
9. ۹معلا حضرتی دیدم فلک سایملک صف بسته و انجم صف آرای
10. ۱۰مرا، با آن شکوه پادشاهیبه پرسش داد مزد نیک خواهی
11. ۱۱عزیزم داشت همچون جم نگین راتواضع کرد چون گردون زمین را
12. ۱۲نخستم گفت، خسرو، تا ندانیکه در من رسم کبر است این معانی
13. ۱۳چو سلک بندگی یکسانست از غیبمن ار برتر نهم خود را، زهی عیب!
14. ۱۴مرا در سر ز سودای جوانیخیالی هست زآنگونه که دانی
15. ۱۵من آن خضرم که آب خضر دارمولیکن آب خوش خوردن نیارم
16. ۱۶اگر چه عالم است این دل درین گلدو عالم غم کجا گنجد درین دل
17. ۱۷چو غم را جا نماند اندر دل تنگبه چهره نقش بستم ز اشک گلرنگ
18. ۱۸ز تو خواهم که این افسانهٔ رازکه کرد، از رخنهای سینه، در باز
19. ۱۹چنان سنجی ز بهر این دل تنگکه در میزان دلها کم شود سنگ
20. ۲۰دل مرده حیات از سر پذیردوگر کس زنده دل باشد، بمیرد!
21. ۲۱بود گاه غم و اندیشته یاریمرا و عالمی را غمگساری
22. ۲۲بفرمود آنگهی کان نامهٔ دردنهانی محرمی سوی من آورد
23. ۲۳چو در چشم آمد آن دود جگر تابگشاد از دیدهٔ من در زمان آب
24. ۲۴سبک زان قرةالعین جهاندارپذیرفتم بچشم و دیده این کار
25. ۲۵شدم بس سر بلند از خدمت پستنمودم رجعت آن دیباچه بر دست
26. ۲۶چو آن را دیده شد آغاز و انجامبه هندی بود در وی بیشتر نام
27. ۲۷بسی ننمود در اندیشه زیباکه پیوندم پلاسی را به دیبا
28. ۲۸ولیکن چون ضروری بود پیوندضرورت عیب کی گیرد خردمند
29. ۲۹غلط کردم گر از دانش زنی دمنه لفظ هندیست از پارسی کم
30. ۳۰بجز تازی، که میر هرز بانستکه بر جمله زبانها کامرانست
31. ۳۱دگر غالب زبانها، در ری و رومکم از هندیست، شد اندیشهٔ معلوم
32. ۳۲زبان هند هم تازی مثال استکه آمیزش در انجا کم مجال است
33. ۳۳کسی کز گنگ هندوستان بود دورز نیل و دجله لافد، هست معذور
34. ۳۴چو در چین دید بلبل بوستان راچه داند طوطی هندوستان را؟
35. ۳۵خراسانی که هندی گیردش گولخسی باشد به نزدش برگ تنبول
36. ۳۶شناسد آنکه مرد زندگانی استکه ذوق برگ خائی ذوق جانی است
37. ۳۷درین شرح و بیان کابیست درروکسی باور کند گفتار خسرو،
38. ۳۸که دانا باشد و منصف بهر چیززمین ها یک به یک دیده به تمییز
39. ۳۹سخن کز هندو از روم افتدش پیشسوی انصاف گیرد، نی سوی خویش
40. ۴۰ز بی‌انصاف نتوان یافت این کامکه عمیا، بصره را به گوید از شام
41. ۴۱دگر کس سوی خود گردد جهت گیربهد کم نغزک ما را ز انجیر
42. ۴۲بهشتی فرض کن هندوستان راکز آنجا نسبت است این بوستان را
43. ۴۳و گر نه آدم و طاوس ز آنجای،کجا اینجا شدندی منزل آرای؟
44. ۴۴پریشان چند موج انداز گردمکنون در جوی اصلی باز گردم
45. ۴۵«دول رانی» که هست اندر زمانهز طاوسان هندوستان یگانه
46. ۴۶به رسم هندوی از مام و بابشدر اول بود «دیودی» خطابش
47. ۴۷بنام آن پری چون دیو ره داشتفسون بنده از دیوش نگهداشت
48. ۴۸یکی علت درو افگندم از کارکه «دیول» را «دول» کردم به هنجار
49. ۴۹دول چون جمع دولتهاست در سمعدرین نام است دولتها بسی جمع
50. ۵۰چورانی بود صاحب دولت و کامدول رانی مرکب کردمش نام
51. ۵۱چو نام خان، بنام دوست ضم شدفلک در ظل این هر دو علم شد
52. ۵۲خطاب این کتاب عاشقی بهر«دول رانی خضر خان» ماند در دهر
53. ۵۳مبارک نقش این حرف ورق مالبدو معنی مبارک میکند فال
54. ۵۴یکی هست آنکه اندر کامرانیخضر خانا، تو دولتها برانی !!
55. ۵۵دگر چون «لیلی و مجنون» به ترتیب«دول رانی خضر خان» کرد ترکیب
56. ۵۶چو بود این نام محتاج بیانیبیان کردن نمیدارد زیانی
57. ۵۷چو لؤلؤ باشد اندر گوش ماهیسرش را باز کن گر دید خواهی
58. ۵۸اگر چه مغز بادام است بس نغزبباید پوست کندن تا دهد مغز