1. ۱کرد چوره در سرطان آفتابچشمهٔ خورشید فرو شد باب
2. ۲ابر سرا پرده به بالا کشیدسبزه صف خویش بصحرا کشید
3. ۳آب فرو ریخت به کار زمینزد همه بنشست غبار زمین
4. ۴سیل، عنان بس که به تندی گزاشتباد به زنجیر نگاهش نه داشت
5. ۵چون دهل رعد شد از آب غرقگرم شد از آتش سوزان برق
6. ۶گرم چنان شد که چو آواز دادغلغله در گنبد گردون فتاد
7. ۷قوس قزح گشت کمان وار کوزاز دو طرف سبز پی و سرخ توز
8. ۸تاب کشید آتش به رقش چنانکش نم صد ابر نه دارد زیان
9. ۹جوی که شد مست خوش و آبدارآب گرفتش لب و سبزه کنار
10. ۱۰صفوت آب ار تو ندانی محالزیر زمین ابر نمود از خیال
11. ۱۱تندی سیلاب به بالای کوهاز شغب آورد زمین را ستوه
12. ۱۲ماند همه وقت خط سبزه‌تراز کف خورشید نهان شد اثر
13. ۱۳هر دمنی یک گل و صد آب جوهر چمنی صد گل و صد آبرو
14. ۱۴برق به شمشیر در آورد تابگشت زره پوش سواران آب
15. ۱۵برق، بهر سوی، بتابی دگردست، بهرجوی، بر آبی دگر
16. ۱۶پرده نشین گشت فلک سو به سوبا همه زالی شده پوشیده رو
17. ۱۷جوی که شد برهنه سیمین تنشجامه غوکی شده پیراهنش
18. ۱۸خاک ز بی آبی امان یافتهچشمه ز جوی آب روان یافته
19. ۱۹چون زمین از آب شده سیم نابباد گره بر زده بر سیم آب
20. ۲۰جوی رسیده به بلندی ز سیلهم به تواضع به نشیبش میل
21. ۲۱زود ز مستی به فغان آمدهدور خرابی به کران آمده
22. ۲۲ماند بهر شهر عمارت در آبمحتکران را شده خانه خراب
23. ۲۳چرخ نگون طشت شده سیل بارطشت نگون، آب نه گیرد قرار
24. ۲۴ابر هوا خواه گلستان شدهآب کش مجلس مستان شده
25. ۲۵باغ که از سبزه شد آراستهابر سیه را به هوا خواسته
26. ۲۶برگ درختان تر از شاخسارهر همه در بار و درآورده بار
27. ۲۷ابر شده کوه بلند از شکوهبرق شده بر سر او تیغ کوه
28. ۲۸بزر گران در گل لغزان اسیرتکیه‌اشان بر کرم دستگیر
29. ۲۹شالی سر سبز ندانم که چیستکاب گذشت از سر و آنگاه زیست
30. ۳۰سبزه نورسته تو گوئی مکربچه طوطی ست که شد سیخ پر
31. ۳۱سبزه به صحرا شده چون نوخطانملک جهان گشته به کام بطان
32. ۳۲ژاله زنان بر سر کل مرغ سنگبا سر گل خوش بود از سنگ جنگ
33. ۳۳غوطهٔ مرغابی رعنا بجویاز سر طوفان شده پایاب جوی
34. ۳۴نول حواصل شده مقراض پرجامهٔ او نقره و مقراض زر
35. ۳۵جرعه که طاوس ز باران بخوردهم به سرود آمده هم جلوه کرد
36. ۳۶یافته دراج خوشی در هواشیر و شکر داد برون از نوا
37. ۳۷زاب زمین شوی، بهر شاخ بیدزاغ شده قمری جامه سپید
38. ۳۸میوه این فصل رسیده به شاخگرد چمن طعمهٔ مرغان فراخ
39. ۳۹خسته شده سینهٔ خرما ز خارخنده همی کرد به پرده انار
40. ۴۰موز، به یک برگ بپوشید شاخبرگ ازو گشته به بستان فراخ
41. ۴۱نغزک ا خوش نغز کن بوستاننغزترین میوه هندوستان
42. ۴۲میوه به باغ ار ز یکی ده بودپخته شود خوردنش آنگه بود
43. ۴۳میوه نغزک هم از آغاز برگشته نبات زمین از شیره تر
44. ۴۴ابر در افشان شهٔ دریا نوالابرش خود راند بدار الجلال
45. ۴۵آب فراخی همه را تا به گنگو آمده لشکر همه از آب تنگ
46. ۴۶لشکر انبوه چو دریا بجوشسیل ز جنبیدن آن در خروش
47. ۴۷بود سراسر زمین از آب پرهم ز هوا سوخته میشد شتر
48. ۴۸گر چه که بود آب روان تا شکماسپ نکرد آتش خود هیچ کم
49. ۴۹پای ستوران به زمین در شدهگاو زمین را سم‌شان سر شده
50. ۵۰خیمه لشکر همه بر روی آبراست چو دریا که برارد حباب