1. ۱شهنشه گفت کز بخت دل افروزبه جوی شیر خواهم رفت امروز
2. ۲کشید از تن لباس مرزبانانبرون آمد بر آئین شتابان
3. ۳از آن سو پرس پرسان کوه بر کوهبه جوی شیر شد تنها ز انبوه
4. ۴تماشا کرد لختی بر لب جویبدید آن سنگها را روی در روی
5. ۵بهر نقش هنر چون نقش بینینظر می‌کرد و می گفت آفرینی
6. ۶چو دید آن اوستادی را به بنیادبه بنیاد دگر شد سوی استاد
7. ۷جوانی دید در هیکل چو کوهیز فر مهتران در وی شکوهی
8. ۸گرامی پیکرش مانده خیالیچنان بدری ز غم گشته هلالی
9. ۹بلا بیش از شمردن دیده جانشسزاوار شمردن استخوانش
10. ۱۰رخش پر خون و سر تا پای پر خاکمیان خاک و خون غلطیده غمناک
11. ۱۱بگفتش کیستی و در چه سازیبگفتا عاشقم در جان گدازی
12. ۱۲بگفتش عشقبازی را نشان چیستبگفتا آنکه داند در بلا زیست
13. ۱۳بگفتش عاشقان زین ره چه پویندبگفتا دل دهند و درد جویند
14. ۱۴بگفتش دل چرا با خود ندارندبگفتا خوبرویان کی گذارند
15. ۱۵بگفتش مذهب خوبان کدامستبگفتا کش فریب و عشوه نامست
16. ۱۶بگفتش پیشهٔ دیگر چه دانندبگفتا غم دهند و جان ستانند
17. ۱۷بگفتش تلخی غم هیچ کم نیستبگفتا گر غم شیرینست غم نیست
18. ۱۸بگفت از دوریش چونی درین سویبگفتا مردم از غم دور از آن روی
19. ۱۹بگفتش بر تو اندازد گهی نوربگفت آری ولیکن چون مه از دور
20. ۲۰بگفت او را مبین تا زنده مانیبگفتا مرگ به زان زندگانی
21. ۲۱بگفت ار زو به جان باشد زیانیبگفت ارزان بود جورش به جانی
22. ۲۲بگفتش دور کن زان دوست یاریبگفت این نیست شرط دوست داری
23. ۲۳بگفت او شهر سوز و خامکار استبگفتا عشق را با این چکار است
24. ۲۴بگفت از عشق او تا کی خوری غمبگفتا تا زیم در مردگی هم
25. ۲۵بگفتش گر بمیری در هوایشبگفتا در عدم گویم دعایش
26. ۲۶بگفتش گر سرت برد به شمشیربگفتا هم به سویش بینم از زیر
27. ۲۷بگفت ار خون تو ریزد جفایشبگفتا هم بمیرم در هوایش
28. ۲۸بگفت آخر نه خونریزی وبالستبگفت ار دوست می‌ریزد حلالست
29. ۲۹بگفت ار بگذرد سوی تو ناگاهبگفت از دیده روبم پیش او راه
30. ۳۰بگفتش گر نهد بر چشم تو پایبگفت از چشم در جان سازمش جای
31. ۳۱بگفت ار بینیش در خواب قامتبگفتا بر نخیزم تا قیامت
32. ۳۲بگفت آید گهی خوابت درین باببگفت آری برادر خواندهٔ خواب
33. ۳۳بگفت ار گوید از ناخن بکن سنگبگفتا کاوم از مژگان به فرسنگ
34. ۳۴بگفتش خوش بزی چند از غم دوستبگفتا چون زیم چون جان من اوست
35. ۳۵بگفت از عشق جانت در هلاکستبگفتا عاشقان را زین چه باکست
36. ۳۶ز هر چه‌ش گفت دارای زمانهجوابی بازدادش عاشقانه
37. ۳۷تعجب کرد شه زان استواریوزان سوزش به چندان پخته کاری
38. ۳۸کسی کز عشق درد آشام باشداگر پخته نباشد خام باشد
39. ۳۹چو دیدش کو وفا را پای داردقدم در دوستی بر جای دارد
40. ۴۰زبان را داشت زان جولان گری بازبر آئین دگر شد نکته پرداز
41. ۴۱مزاجش را به پوزش راز پرسیدوزان حال پریشان باز پرسید
42. ۴۲که چونی وز کجا افتادت این روزکه می سوزد دل من بر تو زین سوز
43. ۴۳جوابش داد مرد غم سرشتهکه این بود از قضا بر من نبشته
44. ۴۴چو باشد دست تقدیرم عنانگیرکجا بیرون توانم شد ز تقدیر
45. ۴۵بگفتا دیده چون دل مایل افتادبلای دیده لابد بر دل افتاد
46. ۴۶ازین پیشم نبود این بانگ و فریادکه طبعم بنده بود و جانم آزاد
47. ۴۷ملک گفت اندک اندک پر شد این سیلبه پستی هم بران نسبت کند میل
48. ۴۸دل اندر چیز دیگر بند و می‌کوشکش از خاطر کنی عمدا فراموش
49. ۴۹چنان آزاد گردی روزکی چندکه ناری بیش یاد این مهر و پیوند
50. ۵۰بگفت آنگه توان برجستن از چاهکه تا زانو بود یا تا کمرگاه
51. ۵۱اگرچه هست شیرین جان مسکینولیکن نیست شیرین‌تر ز شیرین
52. ۵۲چو از دل رفت شیرین جان چه باشدچو خصم خانه شد مهمان که باشد
53. ۵۳مرا تا جان بود ترکش نگیرموگر میرم رها کن تا بمیرم
54. ۵۴منه بر جان من بندی که داریبه خسرو گوی هر پندی که داری
55. ۵۵هر آن کس کو دهد دیوانه را پندنخوانندش خردمندان خردمند
56. ۵۶گر از لعلش مرا روزیست جامیرسم زو عاقبت روزی به کامی
57. ۵۷وگر نبود ز بختم فتح بابیگدائی مرده گیر اندر خرابی
58. ۵۸چو لوح زندگانی شد ز من پاکچه خواهد ماندن از من پاره‌ای خاک
59. ۵۹تو خسرو را نصیحت کن در این دردکه خواهد ماندن از تاج و نگین فرد
60. ۶۰دل شه زین جواب آتش انگیزبه جوش آمد چو دیگی ز آتش تیز
61. ۶۱به منزل شد ز کوهستان اندوهغبار کوه کن بر سینه چون کوه
62. ۶۲ز فرهاد آنچه در دل داشت حالیدل اندر پیش یاران کرد خالی
63. ۶۳ندیمان کان سخن در گوش کردندنبد جای و سخن خاموش کردند
64. ۶۴فرو بستند لب در کار شیرینعجب ماندند از گفتار شیرین
65. ۶۵ملک گفت این وجود خاک بنیادخرابم شد ز سنگ انداز فرهاد
66. ۶۶اگر خون ریزمش بر رسم شاهانمبارک نیست خون بی‌گناهان
67. ۶۷ور این اندیشه را در خویش گیرمعجب نبود گر از غیرت بمیرم
68. ۶۸بباید رفت راهم را به هنجارکه پایم وارهد ز آشوب این خار
69. ۶۹بزرگ امید گفت این سهل کاریستبه مژگان خارم ار در پات خاریست
70. ۷۰روان کن هرزه گوئی را که در حالبرو از مردن شیرین زند فال
71. ۷۱اگر میرد فتوح خویش گیریمو گر نه کار دیگر پیش گیریم
72. ۷۲خوش آمد شاه را آن چاره سازینمودش مرگ آن بیچاره بازی