1. ۱به نام نقشبند لوح هستیکه بر ما فرض کرد ایزد پرستی
2. ۲خرد را با کفایت کرد خرسندسخن را با معانی داد پیوند
3. ۳دو دل را کو به پیوند آشنا کردبه تیغ از یکدگر نتوان جدا کرد
4. ۴و گر خواهد دو تن را نافراهمبه صد زنجیر نتوان بست با هم
5. ۵چو تقدیر است ما را قطع پیوندرضا دادم به تقدیر خداوند
6. ۶چو وقت آید که این غم بر سر آیدمراد از بام و بخت از در آید
7. ۷تو نیز ای دوست کازار منت خوستچو روزی باشدم روزی شوی دوست
8. ۸ز دوریت ار چه دورم از همه کامچو افتاده است می سازم به ناکام
9. ۹فرستادی به سوی من نهانیسوادی پر ز آب زندگانی
10. ۱۰مفرح نامه‌ای کز ذوق آن رازامید مرده در تن زنده شد باز
11. ۱۱دران پرسش که از یار کهن بودفراوان ز آرزومندی سخن بود
12. ۱۲شدم زانگونه با دولت هم آغوشکه خود را کردم از دولت فراموش
13. ۱۳کنیز اویم ار دارد عزیزموگر خواهد گذارد هم کنیزم
14. ۱۴امید از دوستی ما را چنان بودکه خواهم با تو دائم هم عنان بود
15. ۱۵ز آمیزش که دارد نور با نورنخواهی بودن از من یک زمان دور
16. ۱۶گمان نفتاد کافتد خار خاریبه چشم دوستی زندک غباری
17. ۱۷یقین شد کان وفا و مهربانیفریبی بود بهر من زیانی
18. ۱۸و گر نه بر کس این تهمت توان بستکه خودمی نوشی و خوانی مرا مست
19. ۱۹خود از پیمان من بیرون نهی گاممرا بر عکس بی پیمان نهی نام
20. ۲۰کنی خود با هم آغوش دگر خوابدهی گوش من بی خواب را تاب
21. ۲۱خود اندازی به بازار شکر شورز خوی تلخ با شیرین کنی زور
22. ۲۲ز شیرین روزهٔ مریم کنی بیشپس از شکر گشائی روزهٔ خویش
23. ۲۳چو از تنگ شکر برداشتی بندنکردی یاد شیرین شکر خند
24. ۲۴ز تهمت بی گناهی را منه خارکه نه گل دید ازین بستان نه گلزار
25. ۲۵دلش روزی که پهلوی من آمدنه من خواندم که خود سوی من آمد
26. ۲۶کنون چندان که می رانم ز پیششتمنا بیش می‌بینم به خویشش
27. ۲۷کسی کز بهر من کوشد به جانیگرش ندهم دلی باری زیانی
28. ۲۸دل او چون مرا میخواهد و بسبلی خواهنده را خواهد همه کس
29. ۲۹منم هر روز و این شبهای دی جورتو شب خوش خسب ای چون روز من دور
30. ۳۰من ار صد بار خود را بر تو بندمچو باور نایدت بر خود چه خندم
31. ۳۱همانم من کت اندر دل یقین استرها کن گو چنین باش ار چنین است
32. ۳۲چه چاره چون چنین افتاد تقدیرترا روزی شکر بادا مرا شیر
33. ۳۳چو نامه ختم شد پیک سبک‌خیزز شیرین بستد و دادش به پرویز
34. ۳۴ملک زان گنج گوهر مهر برداشتعبارتهای شیرین در نظر داشت
35. ۳۵فگنده پیچ پیچ نامه در پیشهمی خواند و همی پیچید بر خویش
36. ۳۶چو در خود خورد شور این سخن رابشورانید غمهای کهن را
37. ۳۷دلش از شور شیرین بی خبر گشتوزان شوریدگی شوریده برگشت
38. ۳۸به یاران گفت در یابید کارمکه بودن بیش ازین طاقت ندارم
39. ۳۹نه شیرین باشد از شیرینی کارکه شیرین یار و من دور از چنان یار
40. ۴۰بدان عزم از بساط بزم برخاستجنیبت جست و ساز رفتن آراست