1. ۱به صد خواهشگری شهرا پریرویبه عشرتگاه خود شد میهمان جوی
2. ۲شهنشه نیز نگذشت از رضایشبه مهمان رفت در مهمان سرایش
3. ۳چو هر گل کرد خوش با بلبلی جایملک ماند و بهار عالم آرای
4. ۴شکر گفتا که چون من خود برانمکه باقی عمر دولت با تو رانم
5. ۵تو هم بهر دل من گر توانیحدیثی گوش کن زان پس تو دانی
6. ۶شهنشه زان حدیث آمد به خود بازصنم برداشت مهر از حقهٔ راز
7. ۷که گر خسرو نداند داند آفاقکه من چون رستم از غوغای عشاق
8. ۸چه شیران را ز راه افگندم این جاچه شاهان را کلاه افگندم این جا
9. ۹چه زرها خاک شد بر استانمچه سرها پست شد بر آشیانم
10. ۱۰که با چندین حریفان بر در مننیالود از لب کس ساغر من
11. ۱۱نه مقصود من آن بود اندرین کارکه در در پرده دارم پارسا وار
12. ۱۲ولیکن بس که نامت می‌شنیدمهوایت را بصد جان می‌خریدم
13. ۱۳کنون اقبال کرد آن کار سازیکه از وصلت کنم گردن فرازی
14. ۱۴روا باشد که چندین کرده پرهیزسرانجام از فساد اتش کنم تیز
15. ۱۵مرا خواهی تو کش خواه اشتیاقتکه بی تزویج، دورم ز اتفاقت
16. ۱۶ملک گفتا که هست این سهل کاریبه کابینی بیرزد چون تو یاری
17. ۱۷همین دم موبدان را شو طلبگارکه تا فردا ندارم صبر این کار
18. ۱۸صنم گفت ار چه جانت ناصبور استبیا امشب که فردا هم نه دور است
19. ۱۹ملک ناکام از ان سرو شکر خندبه آغوشی و بوسی گشت خرسند