1. ۱عشقت خبر ز عالم بیهوشی آورداهل صلاح را به قدح نوشی آورد
2. ۲رخسار تو که توبه صد پارسا شکستنزدیک شد که رو به سیه پوشی آورد
3. ۳شوق تو شحنه ایست که سلطان عقل راموی جبین گرفته به چاوشی آورد
4. ۴مردن به تیغ تو چو به کوشش میسر استمرده ست آنکه میل به کم کوشی آورد
5. ۵گفتم که زان لب از پی دیوانه شربتیگفت «این مفرحی ست که بیهوشی آورد»
6. ۶من ناتوان ز یاد کسی گشتم، ای طبیبآن دارویم بده که فراموشی آورد
7. ۷خسرو، اگر فسون پری نیست در سرتچشم از فسون بپوش که مدهوشی آورد