1. ۱خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشندشیر مردان را به زیر تیغ جانفرسا کشند
2. ۲جان کنان شب زنده دارند اهل عشق و در سخنصبح وار از آفتاب خود دمی بالا کشند
3. ۳پیر عاشق پیشه ام، به کاین مصلای مراخدمتی را زیر پای شاهد رعنا کشند
4. ۴بسکه از رفتار خوش پای تو در جانم نشسترخنه گردد جانم، ار خار ترا از پا کشند
5. ۵از کرشمه لام الف کن زلف را بالای خویشتا از آن بر نام هر مهروی نام لاکشند
6. ۶وصل من این بس که خون من بریزند و ز خوننقش من با نقش آن صورتگران یکجا کشند
7. ۷با وجود خویشتن ما را دویی باشد، لیکباک نبود گر کسان اره به فرق ما کشند
8. ۸خسته حال خسرو از شیرینی عیش و نشاطبرکشیدی راست همچون هسته کز خرما کشند