1. ۱بسند است آنکه زلف بناگوشت علم گیردمفرما عارض چون سیم را کز خط حشم گیرد
2. ۲چو سبزه خویش را خط تو خواند جای آن داردکه گل از خنده بر خاک افتد و غنچه شکم گیرد
3. ۳پس از ماهیت می بینم، مه من کج مکن ابروگره مفگن به پیشانی که مه در غره کم گیرد
4. ۴دلم سوی دهانت می رود، چون در تو می بینممگر می خواهد از بیم فنا راه عدم گیرد؟
5. ۵خیالت بیشتر می بینم اندر دیده پر نماگر چه روی در آیینه ننماید چو دم گیرد
6. ۶ستم در عهد تو زان گونه خونین شد که هر ساعتاجل بهر شفاعت آید و دست ستم گیرد
7. ۷مرا بر تخت وصلت ناخن پایی نگرددتراگر اطراف عالم سر به سر سیلاب غم گیرد
8. ۸حدیث دیده و دل چون نویسد سوی تو خسروکه کاغذتر شود از گریه، آتش در قلم گیرد