1. ۱بیا، ای باغ جان، تا بنگرم سرو روان تومرا، دربان، رها کن تا بمیرد باغبان تو
2. ۲ز فریادم بنالد کوه و ره ندهی به سوی خودتعالی الله چه سنگ است این دل نامهربان تو
3. ۳بسوزم و آه برنارم، گرفتم مردمی آمدنه آخر دوستم من، چون روا دارم زیان تو
4. ۴بخواهی دید کز ظلم تو ناگه بهترین روزیمن مظلوم خواهم هر دو دست اندر عنان تو
5. ۵مرا گفتی «که باشی تو که بوسی آستان من »گر آن گستاخیم بخشی، غلام رایگان تو!
6. ۶وگر زین ننگ می داری که خود را ز آن تو گفتممن تنها از آن خود، دل و جانم از آن تو
7. ۷تو آگه نی و من با تو ازینسان عشق می سازمکه خود را گه گهی دشنام گویم از زبان تو
8. ۸رقیبا، گفتیم کو گفت خاکم در دهان کردیتو گر این راست می گویی، شکر اندر دهان تو
9. ۹به حیله زیستی خسرو که دی پیش آمد و دیدیکنون باز آمد آن مردم کش، اینک بهر جان تو