1. ۱ای دل، علم به ملک قناعت بلند کنچشم طمع ز خوان خسان بی گزند کن
2. ۲خاک است هستی تو و خواهی که زر شوداز کیمیای نیستیش بهره مند کن
3. ۳در خلوت رضا ز سوی الله روزگیرو ابلیس را به سلسله شرع بند کن
4. ۴روزی اگر به سوخته محنتی رسیبر آتش درونه او جان سپند کن
5. ۵آن کش ریاضتی نبود خود ز قند نهو آن کش محاسنی نبود، ریشخند کن
6. ۶از کوی عقل بر در سلطان عشق رووین تاج بفگن از سر و نعل سمند کن
7. ۷تا چند زاغ مزبله، لختی همای باشخود را به نانمودن خویش ارجمند کن
8. ۸جان کش نخست در قدم شبروان عشقبرج حصار چرخ ز همت کمند کن
9. ۹دشمن گرت ز پستی همت لگد زندتو خاک راه او شو و همت بلند کن
10. ۱۰سنگ ار یکی زنند، دعاشان دوباره گویکبر ار یکی کنند، تواضع دوچند کن
11. ۱۱این آستانه ملک کسی، ز آن دیگر استخسرو برو تو، هیچ کسی را پسند کن