1. ۱نیاید گر چه هرگز از فرامش گشتگان یادشغلام آن سر زلفم که در هم می کند بادش
2. ۲به مکتب دانشی ناموخت جز آزار مسکینانکه داند تا کدامین سنگدل بوده ست استادش
3. ۳اگر چه پاس دلها نازنین من نمی دارددعای عاشقان هر جا که باشد پاسبان بادش
4. ۴فراموش کردی درد خود مرا از راه مظلومانخدایا کج مکن مویی ز یاریهای بیدادش
5. ۵مرا این آه بیهوده ست پیش آن دل سنگینکزین آتش که من دارم نگردد گرم پولادش
6. ۶رو، ای اشک و روان کن پیش یار لشکری جوییکه گرد آلوده خواهد بود آن سوری و شمشادش
7. ۷دلم می شد به نظاره که باد افگند زلفش رانیاید باز، ور خواهد که هم در ره شب افتادش
8. ۸جفای روزگار و جور خوبان خسرو مسکینشد آبستن ز غم، ای کاش که مادر نمی زادش