1. ۱حد حسنت گر اهل دل بداننددو عالم در ته پایت فشانند
2. ۲مسیح و خضر را آن روی بنمایبکش، جانا، مرا، گر زنده مانند
3. ۳مبین کایینه لافد از ضمیرتکه می گوید دروغی راست مانند
4. ۴لبت را جان توان خواندن، ولیکننمی دانم که آن خط را چه خوانند؟
5. ۵مرنج، ای پاکدامن، عاشقانتاگر بر چشم تر دامن فشانند
6. ۶نخواهم زیست زخم عشق کاریسترقیبان را بگو تیغم نرانند
7. ۷مکن بر ما نصیحت ضایع، ای دوستکه مستان لذت تقوی بدانند
8. ۸بگویش، ای صبا، گه گه پس از ماکه اهل خاک خدمت می رسانند
9. ۹نه جایی کز گل رویت چکد خوندو چشم خسرو آنجا خون چکاند