1. ۱بود گر دیدهٔ دل را فروغ از نور بیداریجهانی بی‌کران بیند برون زین چرخ زنگاری
2. ۲جهانی از حدود قید و شرط فکر ما بالاجهانی از رسوم و وهم و ظن و عقل ما عاری
3. ۳نه بر ماه دل‌آرایش خسوف حادثه عارضنه بر مهر دل‌افروزش کسوف تیره‌شب‌کاری
4. ۴نه هرگز خوف را بر ساحت امنش حکمرانینه هرگز حزن را بر عرصهٔ پاکش کله‌داری
5. ۵جهانی کاندران نوزادگان آرزوها رانموده عشق گاهی مادری گاهی پرستاری
6. ۶صواب آنجا نباشد جز کمال رحمت و رأفتچنان کانجا نباشد جز دل‌آزاری گنهکاری
7. ۷دل آنجا کعبهٔ جان و ستایشگاه جانان استرسی در کعبهٔ جان گر مقام دل نگه داری
8. ۸شمار عمر آنجا بر حساب سال و مه نبودکه نبود آدمی مولود نیسانی و آذاری
9. ۹قیاس زندگی آنجا به میزان عمل گیرندکه تا انسان مجزا باشد از نیکوکاری و بدکاری
10. ۱۰در آن مینو بهشت عدن فرخ مردمی باشندکه دارند از شبستان ازل تعلیم بیداری
11. ۱۱خجسته مردمی کز نور ایمان و عمل دارندنشان از بندگی، نقش از هدی، توفیق از باری
12. ۱۲دلی آیینه‌سان دارند کانجا باز می‌بینندچه پیدایی، چه پنهانی، چه آسانی، چه دشواری
13. ۱۳خرد در ظلمت اوهام چون گردید آوارهپناهی جز دل روشن نبودش زان شب تاری
14. ۱۴بلای حرص مر آن را که زنجیر است بر گردنچو روباهی فتاده نزد این شیران به صد خواری
15. ۱۵کسی کو نفس سرکش را ز بدمستی عنان پیچددر این میدان بود شایان سالاری و سرداری
16. ۱۶بود آنجا کمال آدمیت حرمت دل‌هادر آنجا ره نیابی گر دل موری بیازاری
17. ۱۷جهان در چشم این مردم همه زیبایی و نیکی استاگر انده، اگر شادی، اگر عزت، اگر خواری
18. ۱۸به جز زیبا نمی‌آید ز زیباآفرین نقشینگردد حرف زشت از خامهٔ زیبای حق ساری
19. ۱۹بشر چون مرکزی باشد که گردد در طواف آنهزاران سال این گردون سرگردان پرگاری
20. ۲۰همه افراد انسانی بود اجزای این مرکزچه دیروزی، چه امروزی، چه تورانی، چه تاتاری
21. ۲۱اگر عضوی ز رنج دیگران روزی شود غافلکمال اوست گمراهی، عروج او نگونساری
22. ۲۲جهان ماست دنیایی که پیوسته در آن باشدسلامت عین بیماری و آزادی گرفتاری
23. ۲۳ز شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایلشود هردم فرو کشتی ملل را از گرانباری
24. ۲۴گرانبار است این کشتی خدایا ناخدایان رانگه کن زان گرانباری که بار آرد سبکباری
25. ۲۵خوشا مردی که روزی یافت از بخت رسا راهیدر آن فردوس نورانی ازین غمخانهٔ تاری
26. ۲۶خوشا پیر طریقت پیشوای سالکان راهامام اهل عرفان خواجه عبدالله انصاری
27. ۲۷ز سوز سینه‌اش دریای احسان است در جوششز مژگان ترش ابر عنایت در گهرباری
28. ۲۸شکوه بوریای فقر او را بین که تا امروزبنازد آستانش بر صد اورنگ جهانداری
29. ۲۹به گازرگاه شو کاندر حریمش خفتگان یابییکی در فر سلطانی یکی در زی سالاری
30. ۳۰شمیم عشق آید بر مشام جان مشتاقانهنوز از تربتش گر مشت خاکی را بیفشاری
31. ۳۱مناجات دل شوریده‌اش جان را صفا بخشدکنون هم بر سر بالین وی گر گوش بگذاری
32. ۳۲تپش‌های دل سوزان او را بشنوی هردمبه آواز الهی‌های وی گر گوش بگماری
33. ۳۳زبور جان و مزمار دل و موسیقی روح استسخن‌هایی که شد از خامهٔ فیاض او جاری