1. ۱ای نسیم آذری از طوس بگذر بر حجازکز تف گرما خلیل ماست در سوز و گداز
2. ۲کان هبوب باد گرم جده باشد چون سعیروان بخار آب دریایش چو گند نفت و گاز
3. ۳او بود پروردهٔ آب و هوای خطه‌ایکز برش هردم نسیم خلد دارد اهتزاز
4. ۴آنکه تا دیده است سرو و کاخ پغمان دیده استباشد از خرمابنش اکراه و از خار احتراز
5. ۵آنکه آبشخور کنار رود کابل داشتهکی کشد از چاهسار خشک اینجا فخر و ناز
6. ۶گرچه می‌باشد سفیر آن حضرت عالیجناباین صفیر از جان برآرد کای خدای چاره‌ساز
7. ۷حاجیانت را گوارا جدهٔ دوزخ‌نشانباد و آن قسمت مرا آن کابل مینوطراز
8. ۸وارهان از اوج جاه این سفارت بنده راکه یوسف را ز قعر چاه بردی بر فراز
9. ۹کاندرین جا هیچ کار از من نزیبد جز دعاوندرین جا هیچ کار از من نیاید جز نماز
10. ۱۰التماسم از خلیلی این بود از نامه‌امکای به قربان تو جان این خلیل پاکباز
11. ۱۱ای کلام تو متین و ای کمالت بی‌قرینای بیانت دلنشین وای بنانت دلنواز
12. ۱۲دوستان را چند می‌باید بمانی در فراقدور از شهر و وطن تا کی بمانی در حجاز
13. ۱۳رمی جمره بس کن و با ما دمی در خمره زنحج و عمره کم کن و در زمرهٔ ما باش باز
14. ۱۴بزم‌ها با مطرب و می بهر تو آماده استهر زمان آیی نمی‌باشد به رویت در فراز
15. ۱۵گر کنی روزی عروج از کشور ابن سعودکن نزول اول به طوس آنگه سوی کابل بتاز
16. ۱۶بس کن ای فرخ در آن ساحت سخن از این بهیجبیش از این شوخی در آن حضرت نمی‌باشد مجاز
17. ۱۷منصرف کن خامه‌ات را بر تأدب از غلومنعطف کن طبع خود را بر حقیقت از مجاز
18. ۱۸کیست ناکرده سر تعظیم خم در آن حرمیا نسوده در حریم احمدی روی نیاز
19. ۱۹بنده را هم آرزوی کعبه می‌باشد به دلتا شود صادر مرا زان مصدر اعلی جواز
20. ۲۰ای خوشا بخت خلیلی وین مقام عالی‌اشکاو تواند برد بر کعبه گه و بی‌گه نماز
21. ۲۱سوی دین از کار دنیا روی خود برتافتهیافته زین خدمت عالی بر اقران امتیاز
22. ۲۲نامهٔ زیبای او وان چامهٔ شیوای اوچونکه صادر گشت از آن خامهٔ معجزطراز
23. ۲۳این دل مرده از آن جان یافت و از نو زنده شدطبع افسرده از آن فرصت نمودی انتهاز
24. ۲۴تا شود کابین قبول شاه معنی من ز دینچون سنایی این عروس طبع را دادم جهاز