1. ۱دوش بودم با دل خود در خطابدر حضور حضرت وی باریاب
2. ۲دور از دنیا و از غوغای آناز سواد عقل و از سودای آن
3. ۳از هیاهوی جهان کرده فراربر کف دل داده یکسر اختیار
4. ۴بر طلسم عصر حاضر پا زدهپای بر دیروز و بر فردا زده
5. ۵شسته از مرآت جان زنگ کهنرفته از خاطر غبار ما و من
6. ۶چشم پوشیده ز ماه و اخترانوز جمال دلپذیر آسمان
7. ۷از زمین و گردش آواره‌اشساکنان مضطر و بیچاره‌اش
8. ۸بال زد مرغ شب‌آهنگ خیالرفت آن‌سوتر ز سیر ماه و سال
9. ۹خویش را دیدم به پای کوهساردر مقام خضر نزد چشمه‌سار
10. ۱۰چشمه با خود بود اندر گفتگودر دل کهسار گرم جستجو
11. ۱۱ماه می‌تابید بر بالاحصارآن شکوه باستان را یادگار
12. ۱۲از دل پرحشمت وی گشته عیاندر کهن تاریخ ما صد داستان
13. ۱۳داشت با خود نغمهٔ جنت‌نسیماز مزار خواجهٔ والاتمیم
14. ۱۴کوه و دره، دشت و وادی، خاک و آبسربه‌سر مسحور نور ماهتاب
15. ۱۵نعره در کهسار پیچیدن گرفتاز نهیبش خاک لرزیدن گرفت
16. ۱۶صدهزاران کشته در خون گشته غرقزخم‌ها بر پیکر از پا تا به فرق
17. ۱۷مادران با طفل مرده در کنارخود به خون خویش گشته غوطه‌خوار
18. ۱۸کودکان را جای پستان بر دهانتا گلو رفته فرو نوک سنان
19. ۱۹شهسواران را شده سر چون قلملیک افسرده به سرپنجه علم
20. ۲۰عالمان دیدم کتاب اندر کنارزخم‌ها خورده ز تیغ آبدار
21. ۲۱صدرها دیدم به دار آویختهآبروی زندگانی ریخته
22. ۲۲نیزه‌داران نیزه بر کف داده جانتیرها خورده به مغز استخوان
23. ۲۳بس کشاورز جوانمرد فقیرسینه‌ها کرده سپر در زخم تیر
24. ۲۴بس سخنور را که گردیده زبانهمچو برگ لاله بیرون از دهان
25. ۲۵بس نوازشگر که مانده لب به نیجان سپرده بر لب دمساز وی
26. ۲۶بس عروسان جامه‌ها آراستهگیسوان مشک‌بو پیراسته
27. ۲۷غرقه گردیده میان اشک و خونپیکر چون سیم نابش لاله‌گون
28. ۲۸شد همه افتان و خیزان از شتابسوی چشمه گامزن از شوق آب
29. ۲۹پیرمرد روح‌بخش فیض‌باربر لب چشمه چو ساقی داد بار
30. ۳۰زان هزاران کشتگان تشنه‌لبچند تن را آب داد ای للعجب
31. ۳۱دیگران زان چشمهٔ فیض خداتشنه‌لب ماندند زار و بینوا
32. ۳۲پیش رفتم جبهه سودم بر زمینگفتم ای بر خاتم دل‌ها نگین
33. ۳۳از چه رو این کشتگان بی‌حسابغیر معدودی ننوشیدند آب؟
34. ۳۴گفت: زان جمع غفیر بی‌شماردسته‌ای محدود دارد افتخار
35. ۳۵هست زیشان در حقیقت چند تنکشتهٔ راه خدا، راه وطن
36. ۳۶دیگران ماندند سرها زیر تیغلیک در اغراض فاسد ای دریغ!
37. ۳۷چون برادر با برادر کرد جنگشد هزاران مرد کشته بی‌درنگ
38. ۳۸تا یکی بر تاج عمش دست یافتای بسا کس کش سر و سینه شکافت
39. ۳۹آن پسر تا تخت گیرد از پدرای بسا تن‌ها که در خون گشت تر
40. ۴۰نی‌نواز من به یاد کشتگاناز لب جان‌بخش خود برکش فغان
41. ۴۱ما کشتگان دست خودیم ای خدا دریغ!کس رحمتی نکرد به احوال ما دریغ!
42. ۴۲صد گلشن هوس شده رنگین ز خون مایک برگ گل نداد کسی خونبها دریغ!
43. ۴۳بیگانه گر به غارت ما دید سود خویشرحمی نکرد در غم ما آشنا دریغ!
44. ۴۴صد انجمن تباه شد و بس قدح شکستزین بزم برنخاست ز عبرت صدا دریغ!