1. ۱شبی کرم شب‌تاب در گلشنیخجل شد چو دید آتش روشنی
2. ۲به بالا شرار فروزنده‌اشبه زیر اخگر سرخ سوزنده‌اش
3. ۳زبانه زبان از فرود زمینعلم برکشیده به چرخ برین
4. ۴به هر خشک و تر چون نفس دردمیداز آن آتش و دود دیگر دمید
5. ۵درخت تنومند پربرگ و باربشد مشت خاکستری زان شرار
6. ۶گل و سبزه و مزرعه درگرفتزمین سربه‌سر رنگ آذر گرفت
7. ۷بپیچید کرم از غم خویشتنکه من چون نسوزم ز آتش چنین
8. ۸مرا هم کنون اخگری در پی استکه روشن‌تر از شعله‌های وی است
9. ۹فرا رفت مغرور بر خاربنبه خار درشتی بیفشرد تن
10. ۱۰به یک نیش خار اخگر وی فسرددرخشنده شمع روانش بمرد
11. ۱۱بدان کرم شب‌تاب ماند حسودکه نی شعله دارد، نه آتش، نه دود
12. ۱۲حسدپیشه را کرم شب‌تاب دانکه از نیش خاری شود ناتوان