1. ۱باز کن راه را به نیرویتشیروش تکیه کن به بازویت
2. ۲راه دور است پیش باید رفتلیک با پای خویش باید رفت
3. ۳گر نه این ره به خود بری پایانمی‌برندت کشان‌کشان دگران
4. ۴می‌برند آنچنان که خواهانندمی‌کنند آنچه در پی آنند
5. ۵حاش لله درین مقام سیاهنه تو باشی، نه من، نه سر، نه کلاه
6. ۶مرده باشیم و خاک ما بر سربه که در نزد غیر فرمانبر
7. ۷چشم باشد ولیک بینا نیدست باشد ولی توانا نی
8. ۸وضع امروز نیست چون دیروزکه به تیر و کمان شوی فیروز
9. ۹رفت عصری که گفت شیخ اجلرهبر رهروان به علم و عمل
10. ۱۰«سعدی افتاده است و آزادهکس نیاید به جنگ افتاده»
11. ۱۱در جهانی که ما زنیم قدممرگ و افتادگی بود توأم
12. ۱۲کرکسان زمانه بیدارندهر چه افتاد زود بردارند
13. ۱۳هر که افتاد پایمال شودمعرض ذلت و زوال شود
14. ۱۴اول این رهزنان تجربه‌کارناقهٔ خفته را کنند مهار
15. ۱۵گفت آن رازدان عهد کهندشمنی حمله کرد بر آتن
16. ۱۶شهر را تنگ در حصار گرفتگرد بر گرد حلقه‌وار گرفت
17. ۱۷ابر سیلاب آتشین آوردباد توفان خشم و کین آورد
18. ۱۸خاست شیپور جنگ جای سرودنعرهٔ مرگ جای نغمهٔ رود
19. ۱۹مرگ هر لحظه سر برون می‌کردمرد و نامرد آزمون می‌کرد
20. ۲۰شیرمردان جنگجوی شجاعکرده از سنگ‌سنگ خویش دفاع
21. ۲۱بود آنجا دلیرفرزندیاز جمال و هنر برومندی
22. ۲۲دید چون شهر خویش را به خطرشب اجازت گرفت از مادر
23. ۲۳بامدادان ز جای برپا خاستتن به آیین پردلان آراست
24. ۲۴گرز بر دوش کرد و خود به سرتیر در ترکش و زره در بر
25. ۲۵چون به شمشیر خود نمود نگاهخورد در چشمش اندکی کوتاه
26. ۲۶رو به مادر نمود و گفت: «دریغ!نیست چون تیغ دیگران این تیغ
27. ۲۷ترسم امروز در صف میدانمن عقب‌تر بمانم از دگران»
28. ۲۸مادرش گفت: «جای حسرت نیستاین سخن درخور ندامت نیست
29. ۲۹چون بود مرد پردل و سربازخنجر او چه کوته و چه دراز
30. ۳۰گر کنون کوته است این شمشیرتو قدم پیش‌تر گذار چو شیر»