1. ۱ای خوش آن دل که سراپردهٔ سلطان غم استای خوش آن دیده که فرش ره جانان غم است
2. ۲خیره شد چشم ستاره چو شب از اشک بدیدگوشهٔ دامن ما را که چراغان غم است
3. ۳گِل آدم چو سرشتند منادی دادندسر به پایش بگذارید که مهمان غم است
4. ۴هر گهر را صدفی کرد نهان در بر خویشصدف خلوت دل بین که نگهبان غم است
5. ۵مرد از مادر غم شیر وفا می‌نوشیدزهی آن طفل که پروردهٔ پستان غم است
6. ۶ای که بر تربت ما می‌گذری گل مگذارناله کن اشک بیفشان که شبستان غم است