در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی
۶۸۹–۷۵۳ ق.کرمان
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
جستجو در آثار خواجوی کرمانی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۹۳۴ اثر
۱
شمارهٔ ۱
سبحان من یسبّحه الرَّمل فی القفار • سبحان من تقدّسه الحوت فی البحار
۲
شمارهٔ ۲
می رود آب رخ از باده ی گلرنگ مرا • می زند راه خرد زمزمه ی چنگ مرا
۳
شمارهٔ ۳
ساقیا وقتِ صبوح آمد بیار آن جام را • میپرستانیم درده بادهٔ گلفام را
۴
شمارهٔ ۴
دست گیرید درین واقعه کافتاد مرا • که نماندست کنون طاقت بیداد مرا
۵
شمارهٔ ۵
آب آتش می برد خورشید شب پوش شما • می رود آب حیات از چشمه ی نوش شما
۶
شمارهٔ ۶
همچو بالات بگویم سخنی راست تو را • راستی را چه بلائیست که بالاست تو را
۷
شمارهٔ ۷
مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را • در آبگون ساغر فکن آن آب آتش رنگ را
۸
شمارهٔ ۸
یاد باد آنکه بروی تو نظر بود مرا • رخ و زلفت عوض شام و سحر بود مرا
۹
شمارهٔ ۹
آن نقش بین که فتنه کند نقش بند را • و آن لعل لب که نرخ شکستست قند را
۱۰
شمارهٔ ۱۰
رام را گر برگ گل باشد نبیند ویس را • ور سلیمان ملک خواهد ننگرد بلقیس را
۱۱
شمارهٔ ۱۱
وقت صبوح شد بیار آن خور مه نقاب را • از قدح دو آتشی خیز و روان کن آب را
۱۲
شمارهٔ ۱۲
ای ماه قبچاقی شب است از سر بِنِهْ بَغطاق را • بگشای بند یَلمه و در بند کن قبچاق را
۱۳
شمارهٔ ۱۳
آن ماه مهر پیکر نامهربان ما • گفت ای بنطق طوطی شکّرستان ما
۱۴
شمارهٔ ۱۴
رحم بر گدایان نیست ماه نیمروزی را • مهر ماش چندان نیست ماه نیمروزی را
۱۵
شمارهٔ ۱۵
گوئیا عزم ندارد که شود روز امشب • یا درآید ز در آن شمع شب افروز امشب
۱۶
شمارهٔ ۱۶
ای چشم نیمخواب تو از من ربوده خواب • وی زلف تابدار تو بر مه فکنده تاب
۱۷
شمارهٔ ۱۷
ای لب لعلت ز آب زندگانی برده آب • ناز چشم می پرستت مست و چشمت مست خواب
۱۸
شمارهٔ ۱۸
طمع مدار که دوری گزینم از رخ خوب • که نیست شرط محبت جدائی از محبوب
۱۹
شمارهٔ ۱۹
دیشب در آمد آن بت مهروی شبنقاب • بر مه کشید چنبر و در شب فکند تاب
۲۰
شمارهٔ ۲۰
ای ز چشمت رفته خواب از چشم خواب • واب رویت برده آب از روی آب
دربارهی خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
۱۴۷۷
شعر در دیوان
۹۳۴
غزلیات
۶۲
قصاید
۴۲۵
رباعیات