1. ۱میر کشور گشای رکن الدینکه درش دیو را شهاب کند
2. ۲حرز امت محمد آنکه ز حلمکنیتش دهر بوتراب کند
3. ۳فخر آل طغان یزک که فلکفلک الدولتش خطاب کند
4. ۴خیمهٔ دولتش بر آن زد چرخکه ز حبل اللهش طناب کند
5. ۵آتش تیغ صرصر انگیزشزهرهٔ بوقبیس آب کند
6. ۶عکس رای سماک پیرایشقلب را کیمیای ناب کند
7. ۷بخت بیدار خواب دیدهٔ اوفتنه را شیر مست خواب کند
8. ۸رنگ تیغش میان خون عدوصوفیی دان که کار آب کند
9. ۹گر جهان حصن‌های دوشیزهعقد بندد بر او صواب کند
10. ۱۰که عجوز جهان سپید سری استکز سر کلک او خضاب کند
11. ۱۱نوک منقار کبک را عدلشگاز ناخن بر عقاب کند
12. ۱۲آفتاب از کفش به تب لرزه استکانجم جود فتح باب کند
13. ۱۳چون به تب لرزه آفتاب در استعرق سرد چون سحاب کند
14. ۱۴آفتاب ار ز خاک زر سازدبختش از خاک آفتاب کند
15. ۱۵به سخن در خراب گنج نهدبه سخا گنج را خراب کند
16. ۱۶دهر چندان مناقبش داندکه به دست چپش حساب کند
17. ۱۷گرچه وهنی رسید از ایامشزودش ایام کامیاب کند
18. ۱۸کوه چون سر سپید گشت از برفچرخ زلفش بنفشه تاب کند
19. ۱۹گنج اخلاص داشت خاقانیزان گهر ریز آن جناب کند
20. ۲۰هر سحر گویمش دعای به خیرایزد ارجو که مستجاب کند
21. ۲۱در غربت اگر ز درد دل نالمهم نالهٔ من پزشک من باشد
22. ۲۲واندر تب اگر مزوری سازماشکم تر من تمشک من باشد
23. ۲۳گویم همه روز مغز پالایمو آن را که شنود رشک من باشد
24. ۲۴وانگاه پی مغز خشک پالودهپالودهٔ من سرشک من باشد