1. ۱ضمانش کرد به صد سال عمر و مهر نهادقباله‌دار ازل نامهٔ ضمانش را
2. ۲به حکم هدیهٔ نوروزی آسمان هر سالتبرک از شرف آوردی آستانش را
3. ۳مگر که هرچه شرف داد پای پیش کشیدکنون بقای ابد هدیه داد جانش را
4. ۴امام و سرور هر دو جهان که مفتی عقلز لوح محفوظ املا کند لسانش را
5. ۵به سوزیان معانی کنی خرید و فروختکه راس مال کمال است سوزیانش را
6. ۶خرد به استفادهٔ او برگماشت وقت تمامبه انتجاع رود گوش من بیانش را
7. ۷به چند وجه مرا هم پناه و هم پدر استکه حق پناه کند از فنا زمانش را
8. ۸اگرچه پیشهٔ من نیست زیر تیشه شدنبه زیر تیشه شدم خامه و بنانش را
9. ۹سپهر قدرا هرکس که بر کشیدهٔ توستسپهر درنکشد خط خط امانش را
10. ۱۰پس از چه بود که در من کمان کشید فلکنرفته هیچ خدنگی خطا کمانش را
11. ۱۱بدان قرابهٔ آویخته همی مانمکه در گلو ببرد موش ریسمانش را
12. ۱۲اگر به غصهٔ خصمان فرو شود دل منروا بود که نکاهد محل روانش را
13. ۱۳که قدر مرد کم از پیل نیست کو چو بمردهمان بها بود آن لحظه استخوانش را
14. ۱۴سخن برای زبان در غلاف کام کنندکجا برات نویسند نام و نانش را
15. ۱۵حصار شهر به دست مخالفان بینیچو تو رقاده نهی چشم پاسبانش را
16. ۱۶اگرچه اسب سخن زیر ران خاقانی استهنوز داغ به نام تو است رانش را
17. ۱۷سر سعادت او عمر جاودانی بادکه سر جریده توئی نام جاودانش را