1. ۱شاها معظّما ملکُ‌الشّرق خسرواتو حیدری و حرزِ کیان ذوالفقارِ توست
2. ۲شروان که زنده‌کردهٔ شمشیرِ توست و بسشمشیروار در کفِ دریا‌شعارِ توست
3. ۳بحری به تیغ و شخصِ نهنگان غریقِ توستکوهی به گرز و جانِ پلنگان شکارِ توست
4. ۴تو تاج‌بخشِ جمعِ سلاطین و همچو منسلطانِ تاج‌دارِ فلک طوق‌دارِ توست
5. ۵از آسمانِ خاطر و بحرِ ضمیرِ مندُرِّ دَری و کوکبِ دری نثارِ توست
6. ۶از دهر خاطرِ فضلا را مخاطره استخاقانی از مخاطره در زینهارِ توست
7. ۷از بس کرم که دست و زبانِ تو کرده‌انددستم ثنانویس و زبان سِحر کارِ توست
8. ۸وز بس که گوشِ من ز زبانت لطف شنودگوشم خزینه‌خانهٔ گوهرنگارِ توست
9. ۹آوازِ الغریق به گردون رسید از آنکجانم غریقِ همّتِ گردون‌سوارِ توست
10. ۱۰آهنگِ دست‌بوسِ تو دارم ولی ز شرملرزان تنم چو رایتِ خورشیدوارِ توست
11. ۱۱خواهم که چشم برکُنم و سر برآورمامّا چه سود چشم و سرم شرمسارِ توست
12. ۱۲چون چشم برکنم؟ که سرم زیرِ پای توستچون سر برآورم؟ که سرم زیر بارِ توست
13. ۱۳شروان به روزگارِ تو امّیدوار بادکاقبالِ روزگار هم از روزگارِ توست