1. ۱صدرا تو را جلالت اسکندر است لیکخضری که آب علم ز بحر یقین خوری
2. ۲هم ظل ذوالجلالی و هم نور آفتاببر آسمانی و غم اهل زمین خوری
3. ۳بر گنج سایه از پی بذل زر افکنیدر بحر غوطه از پی در ثمین خوری
4. ۴از دست دیو حادثه در تو گریخت دینیعنی شهاب دین توئی اندوه دین خوری
5. ۵هستی شکسته‌دل ز شیاطین ولی چه باکچون مومیائی از کف روح الامین خوری
6. ۶آدم چو غصه خورد ز دیدوی شگفت نیستگر تو شهاب غصهٔ دیو لعین خوری
7. ۷در مدحت تو مُبدِع سحر آفرین منمشاید دریغ مبدع سحر آفرین خوری
8. ۸خوردی دریغ من که اسیرم به دست چرخآری به دست دیو دریغ نگین خوری
9. ۹در شرق و غرب صبح پسینم به صدق و فضلتو آفتابی انده صبح پسین خوری
10. ۱۰نار کلیم و چشمهٔ خضر است شعر منشب شمع از آن فروزی و روز آب ازین خوری
11. ۱۱هست انگبین ز گل چکنی پس گل انگبینچون نحل گل خورد نه ز گل انگبین خوری
12. ۱۲مهر جم است و کاس جنان نظم و نثر منمهر از یسار خواهی و کاس از یمین خوری
13. ۱۳دیوان من تو را چه ز افسانه دم زنیقرآنت بر یمین چه به ابجد یمین خوری
14. ۱۴چه حاجت است نشتر ترسا چو بامدادشربت ز دست عیسی گردون نشین خوری
15. ۱۵بر شعر زر دهی ز کریمان مثل شویبا شیر پی نهی ز گوزنان سرین خوری
16. ۱۶از شُشتر سخا چو طراز شرف دهیاز عسکر سخن شکر آفرین خوری
17. ۱۷دانی حدیث آن زن حلواگر گدایگفتا چنین کنی به مکافا چنین خوری