1. ۱گنج فضائل افضل ساوی شناس و بسکز علم مطلق آیت دوران شناسمش
2. ۲استاد حکمت آمد و شاگرد حکم دینکز چند فن فلاطن یونان شناسمش
3. ۳چون عقل و جان عزیز و غریب است لاجرمجاندار عقل و عاقلهٔ جان شناسمش
4. ۴قدرش عراقیان چه شناسند کز سخنچون آفتاب امیر خراسان شناسمش
5. ۵آن زر سرخ را که سیاهی محک شناختنه شاهد محک خلف کان شناسمش
6. ۶سلطانش امیر خواند و من بر جهان فضلسلطان شناسمش نه به سلطان شناسمش
7. ۷با آنکه مور حوصله و دیو گوهرمهم مرغ او شوم که سلیمان شناسمش
8. ۸او خواندم به سخره سلیمان ملک شعرمن جان به صدق، مورچهٔ خوان شناسمش
9. ۹هر هشت حرف افضل ساوی است نزد منحرزی که هفت هیکل رضوان شناسمش
10. ۱۰تا عقل را خلیفه کتاب اوست گرچه خضرپیر من است طفل دبستان شناسمش
11. ۱۱او خود مرا حیات ابد داد خضروارز آن قطعه‌ای که چشمهٔ حیوان شناسمش
12. ۱۲دارم دل و دو دیده، ز اشعار او سه بیتتا خوانده‌ام چهارم ایشان شناسمش
13. ۱۳در خط او چو نقطه و اعراب بنگرمخال رخ برهنهٔ ایمان شناسمش
14. ۱۴بر حرف او چو دائرهٔ جزم بشمرمدر گوش عقل حلقهٔ فرمان شناسمش
15. ۱۵تا ز آبنوس روز و شب آمد دوات اومن روز و شب جهان سخندان شناسمش
16. ۱۶تا دیدم آن دوات پر از کلک تیغ فعلزرادگاه رستم دستان شناسمش
17. ۱۷کمتر تراشهٔ قلم او عطارد استزشت آید ار عطارد کیهان شناسمش
18. ۱۸نجم زحل سواد دواتش نهم چنانکجرم سهیل ادیم قلمدان شناسمش
19. ۱۹اشعارش از عراق ره آورد می‌برمکه اکسیر گنج خانهٔ شروان شناسمش
20. ۲۰بر عیش بدگوارم اگر گل شکر دهندشعرش گوارشی است که به ز آن شناسمش
21. ۲۱تفاح جان و گل شکر عقل شعر اوستکاین دو به ساوه هست سپاهان شناسمش
22. ۲۲خود را مثال او نهم از دانش اینت جهلقطران تیره قطرهٔ باران شناسمش
23. ۲۳گرچه کشف چو پسته بود سبز و گوژپشتحاشا که مثل پستهٔ خندان شناسمش
24. ۲۴جانم نثار اوست که از عقل همچو عقلفهرست آفرینش انسان شناسمش
25. ۲۵خاقانی از ادیم معالیش قدوه‌ای استآن قدوه‌ای که قبلهٔ خاقان شناسمش