1. ۱بهشت صدرا تا دولت تو در دربستبر آستان تو درهای آسمان بگشاد
2. ۲قریشی هدی از رایت تو کرد شرفیمانی ظفر از تیغ تو گرفت نژاد
3. ۳به بارگاه تو دامن کشان رسید انصافز درگه تو گریبان دریده شد بیداد
4. ۴سپهر مهرهٔ بازوی بندگان تو گشتاز آن قبل ز قبول فنا شده است آزاد
5. ۵سیه سپید جهان گوئی از دوات تو خاستکه صورت شب و روز آمد آبنوس نهاد
6. ۶به یاد حضرت تو یوسفان مصر سخنمدام جام معانی کشند تا بغداد
7. ۷ز بود بنده و نابود او چه برخیزدکجا رضای تو نبود، نبود و بود مباد
8. ۸رضای خاطر من چون توئی تواند جستکه آب و دانهٔ سیمرغ جم تواند داد
9. ۹خدایگان سپهر آستان نکو داندکه در جهان سخن بنده بی‌نظیر افتاد
10. ۱۰در آن مبین که ز پشت دروگری زاده استکجا خلیل پیمبر ه از دروگر زاد
11. ۱۱ز بنده بوی برند آن و این در این صنعتاگرچه موی برند این و آن در این بنیاد
12. ۱۲در آن چه عیب که از سرب بشکند الماسهنر در آن، که ز الماس بشکند پولاد
13. ۱۳بدل من آمدم اندر جهان سنائی رابدین دلیل پدر نام من بدیل نهاد
14. ۱۴دهان دهر به گوهر چنان بیاکندمکه ره نبود نفس را که گویدم فریاد
15. ۱۵به باغ خاطر من خواه تازه نخل سخنز خشک بید هر افسرده‌ای چه اری یاد
16. ۱۶ز نخل، میوه توان چید چون بیازی دستز بید کرم توان یافت چون بجنبد باد
17. ۱۷اگر جهان من از غم کهن شده است رواستجهان به مدح تو تازه کنم بقای تو باد
18. ۱۸دلی که مدح تو سازد شکسته به که درستچو جای گنج سگالی خراب به کاباد