1. ۱بیدقی مدح شاه می‌گویدکوکبی وصف ماه می‌گوید
2. ۲بلکه مزدور دار خانهٔ نحلصفت عدل شاه می‌گوید
3. ۳ذره در بارگاه خورشید استسخن از بارگاه می‌گوید
4. ۴مور در پایگاه جمشید استقصه از پیشگاه می‌گوید
5. ۵خاطرم وصف او نداند گفتگرچه هر چند گاه می‌گوید
6. ۶باز پرسید تا مناقب اومویه‌گر بر چه راه می‌گوید
7. ۷نور پیغمبرش همی خواندیاش سایهٔ الاه می‌گوید
8. ۸مفتی مطلقش همی خواندداور دین پناه می‌گوید
9. ۹امتش دین فزای می‌خواندملتش کفرگاه می‌گوید
10. ۱۰آفتابش به صد هزار زبانسایهٔ پادشاه می‌گوید
11. ۱۱پشت دنیا ز مرگ او بشکستروی دین ترک جاه می‌گوید
12. ۱۲از سر دین کلاه عزت رفتسر دریغا کلاه می‌گوید
13. ۱۳چشم بیدار شرع شد در خوابراز با خوابگاه می‌گوید
14. ۱۴والله ار کس ثناش داند گفتهر که گوید تباه می‌گوید
15. ۱۵خاطرم نیز عذر می‌خواهدکه نه بر جایگاه می‌گوید
16. ۱۶هر حدیثی گناه می‌شمردپس حدیث از گناه می‌گوید
17. ۱۷اشک من چون زبان خونین همحیلت عذرخواه می‌گوید
18. ۱۸مرثیت‌های او مگر دل خاکبر زبان گیاه می‌گوید
19. ۱۹غم آن صبح صادق ملتآسمان شام گاه می‌گوید
20. ۲۰گر سوار از جگر سپه سازدغم دل با سپاه می‌گوید
21. ۲۱چشم خور اشک ران به خون شفقراز با قعر چاه می‌گوید
22. ۲۲دانش من گواه عصمت اوستبشنو آنچ این گواه می‌گوید
23. ۲۳آه کز فرقت امام جهانجان خاقانی آه می‌گوید
24. ۲۴تا شد از عالم اسعد بو عمروعالونم وا اسعداه می‌گوید