1. ۱از سر زلف تو بوئی سر به مهر آمد به ماجان به استقبال شد کای مهد جان‌ها تا کجا
2. ۲این چه موکب بود یارب کاندر آمد شادمانبارگیرش صبح دم بود و جنیبت کش صبا
3. ۳در میان جان فروشد بر در دل حلقه زداز بن هر موی فریادی برآمد کاندرآ
4. ۴ما در آب و آتش از فکرت که گوئی آن نسیمباد زلفت بود با خاک جناب پادشا
5. ۵با غبار صید گاه شاه کز تعظیم هستز آهوان مشک ده صد تبتش در یک فضا
6. ۶صید گاه شاه جان‌ها را چراگاه است ازآنکلخلخهٔ روحانیان بینی در او بعرالظبا
7. ۷هم در او افعی گوزن آسا شده تریاق‌دارهم گوزنانش چو افعی مهره‌دار اندر قفا
8. ۸شاه را دیدم در او پیکان مقراضه به کفراست چون بحر نهنگ انداز در نخجیر جا
9. ۹وحشیان از حرمت دستش سوی پیکان اوپای کوبان آمدندی از سر حرص و هوا
10. ۱۰خون صید الله اکبر نقش بستی بر زمینجان صید الحمد الله سبحه گفتی در هوا
11. ۱۱پیش تیرش آهوان را از غم رد و قبولشیر خون گشتی و خون شیر آن ز خوف این از رجا
12. ۱۲تیر چون در زه نشاندی بر کمان چرخ‌وشگفتی او محور همی راند ز خط استوا
13. ۱۳سعد ذابح سر بریدی هر شکاری را که شاهسوی او محور ز خط استوا کردی رها
14. ۱۴پیش پیکان دو شاخش از برای سجده‌ایشیر چون شاخ گوزنان پشت را کردی دوتا
15. ۱۵من شنیدم کز نهیب تیر این شیر زمینشیر گردون را اغثنا یا غیاث آمد ندا
16. ۱۶داور مهدی سیاست مهدی امت پناهرستم حیدر کفایت حیدر احمد لوا
17. ۱۷خسرو سلطان نشان خاقان اکبر کز جلالروزگارش عبده الاصغر نویسد بر ملا
18. ۱۸عطسهٔ جودش بهشت و خندهٔ تیغش سقرظل چترش آفتاب و گرد رخشش کیمیا
19. ۱۹آفتاب مشتری حکم و سپهر قطب حلمزیر دست آورده مصری مار و هندی اژدها
20. ۲۰هندی او همچو زنگی آدمی خور در مصافمصری او چون عرابی تیز منطق در سخا
21. ۲۱نام او چون اسم اعظم تاج اسمادان از آنکحلقهٔ میم منوچهر است طوق اصفیا
22. ۲۲بلکه رضوان زین پس از میم منوچهر ملکیارهٔ حوران کند گر شاه را بیند رضا
23. ۲۳دایرهٔ میم منوچهر از ثوابت برتر استآفرینش در میانش نقطه‌ای بس بینوا
24. ۲۴گر سما چون میم نام او نبودی از نخستهم چو سین در هم شکستی تاکنون سقف سما
25. ۲۵حرمتی دارد چنان توقیع او کاندر بهشتصح ذلک گشت تسبیح زبان انبیا
26. ۲۶چرخ را توقیع او حرز است چون او برکشدآن سعادت بخش مریخ زحل‌وش در وغا
27. ۲۷تیغ او خواهد گرفتن روم و هند از بهر آنکاین دو جا را هست مریخ و زحل فرمان روا
28. ۲۸هم زبانش تیغ و هم تیغش زبان نصرت استاین سراید سر وحی و آن کند درس غزا
29. ۲۹تیغ حصرم رنگ و بر وی دانه دانه چون عنببخت کرده زان عنب نقل و ز حصرم توتیا
30. ۳۰تیغ او آبستن است از فتح و اینک بنگرشنقطهای چهره بر آبستنی دارد گوا
31. ۳۱شاه در یک حال هم خضر است و هم اسکندر استکینهٔ دین کرد و شد با آب حیوان آشنا
32. ۳۲هم ز پیش آب حیوان سد ظلمت برگرفتهم میان آب کر سدی دگر کرد ابتدا
33. ۳۳از نهیب این چنین سد کوست فتح الباب فتحسد باب الباب لرزان شد به زلزال فنا
34. ۳۴شاه بود آگه که وقتی ماه و گاو زمینکلی اجزای گیتی را کنند از هم جدا
35. ۳۵پیش از آن کز هم برفتی هفت اندام زمینرفت و پیش گاو و ماهی ساخت سدی از قضا
36. ۳۶پس بر آن سد مبارک ده انامل برگماشتجدولی را هفت دریا ساخت از فیض عطا
37. ۳۷وز فلک آورد در وی گاو و ماهی و صدفگاو گردنده، صدف جنبان و ماهی آشنا
38. ۳۸ماهیش دندان فکن گشت و صدف گوهر نمایگاو او عنبر فزای و ساحلش سنبل گیا
39. ۳۹بود در احکام خسرو کز پی سی و دو سالخسف آب و باد خواهد بود در اقلیم ما
40. ۴۰آب را بربست و دست و باد را بشکست پایتا نه زآب آید گزند و نه ز باد آید بلا
41. ۴۱زآنکه چون نحل این بنا را خود مهندس بود شاهآب چون آیینه‌شان انگبین گشت از صفا
42. ۴۲تا چو شاه نحل شاه انگیخت لشکر چشم خصمصد هزاران چشمه شد چون خانهٔ نحل از بکا
43. ۴۳تا به افزون برد رنج و گنج افزون برگشادرنج‌های هرکسی را گنج‌ها دادش جزا
44. ۴۴بهر مزدوران که محروران بدند از ماندگیقرصهٔ کافور کرد از قرصهٔ شمس الضحی
45. ۴۵وز ملایک نعرها برخاست کاینک در زمینشاه بند باقلانی بست چون بند قبا
46. ۴۶قاصد بخت از زبان صبح دم این دم شنیدصد زبان شد هم چو خورشید از پی این ماجرا
47. ۴۷چون کبوتر نامه آورد از ظفر، نعم البریدعنکبوت آسا خبر داد از خطر نعم الفتا
48. ۴۸گفت کای خاقانی آتش گاه محنت شد دلتراه حضرت گیر و جان از آتش غم کن رها
49. ۴۹شاه سد آب کرد اینک رکاب شاه بوستا برای سد آتش بندها سازد تورا
50. ۵۰زانکه امروز آب و آتش عاجز از اعجاز اوستگر بخواهد زآب سازد شمع و ز آتش آسیا
51. ۵۱گفتم ای جبریل عصمت گفتم ای هدهد خبروحی پردازی عفا الله ملک بخشی مرحبا
52. ۵۲دعوتم کردی به لشگرگاه خاقان کبیرحبذا لشگرگه خاقان اکبر حبذا
53. ۵۳لیک من در طوق خدمت چون کبوتر بد دلمپیش شه بازی چنان، زنهار کی باشد مرا
54. ۵۴گفت کان شه باز در نسرین گردون ننگردبر کبوتر باز بیند اینت پنداری خطا
55. ۵۵هین بگو ای فیض رحمت هین بگو ای ظل حقهین بگو ای حرز امت هین بگو ای مقتدا
56. ۵۶ای خدیو ماه رخش ای خسرو خورشید چترای یل بهرام زهره ای شه کیوان دها
57. ۵۷آستانت گنبد سیماب گون را متکاستبندهٔ سیماب دل سیماب شد زین متکا
58. ۵۸خود سپاه پیل در بیت الحرم گو پی منهخود قطار خوک در بیت المقدس گو میا
59. ۵۹کی برند آب درمنه بر لب آب حیاتکی شود سنگ منات اندر خور سنگ منا
60. ۶۰بنده چون زی حضرتت پوید ندارد بس خطرنجم سفلی چون شود شرقی ندارد بس ضیا
61. ۶۱خود مدیحت را به گفت او کجا باشد نیازمصحف مجد از پر طاووس کی بگیرد بها
62. ۶۲خاک درگاهت دهد از علت خذلان نجاتکاتفاق است این که از یاقوت کم گردد وبا
63. ۶۳بندهٔ خاکین به خدمت نیم رو خاکین رسیدسهم خسران پس نهاد و سهم خسرو پیشوا
64. ۶۴کیمیای جان نثار آورده بر درگاه شاهبا عقیق اشک و زر چهره و در ثنا
65. ۶۵زید چون در خدمت احمد به ترک زن بگفتنام باقی یافت اینک آیت لماقضی
66. ۶۶هم نثار از جان توان کردن به صدر چون تو شاههم به ترک زن توان گفتن برای مصطفی
67. ۶۷جان خاقانی ز تف آفتاب و رنج راهمانده بود آسوده شد در سایهٔ ظل خدا
68. ۶۸اجتماع ماه بود امروز و استقبال بختکاوفتاد این ذره را با چون تو خورشید التقا
69. ۶۹مریم طبعش نکاح یوسف وصف تو بستمریمی با حسن یوسف نی چو یوسف کم بها
70. ۷۰لیک با ام الخبائث چون طلاقش واقع استخسروش رجعت نفرماید به فتوی جفا
71. ۷۱گر بسیط خاک را چون من سخن پیرای هستاصلم آتش دان و فرعم کفر و پیوندم ابا
72. ۷۲آسمان صدرا شنیدی لفظ پروین‌بار منقائلان عهد را گو هکذا والا فلا
73. ۷۳ای گه توقیع آصف خامه و جمشید قدروی گه نیت ارسطو علم و اسکندر بنا
74. ۷۴ای ربیع فضل، از تو گشت آدم را شرفوی ربیع فصل، از تو گشت عالم را نما
75. ۷۵در ربیع دولتت هرگز خزان را ره مبادفارغم ز آمین که دانم مستجاب است این دعا