1. ۱گردون نقاب صبح به عمدا برافکندراز دل زمانه به صحرا برافکند
2. ۲مستان صبح چهره مطرّا به می کنندکاین پیر، طیلسان ِ مطرّا برافکند
3. ۳جنبید شیب مقرعهٔ صبح دم کنونترسم که نقره خنگ به بالا برافکند
4. ۴در ده رکاب می که شعاعش عنان زنانبر خنگ صبح برقع رعنا برافکند
5. ۵گردون یهودیانه به کتف کبود خویشآن زرد پاره بین که چه پیدا برافکند
6. ۶چون برکشد قوارهٔ دیبا زجیب صبحسحرا که بر قوارهٔ دیبا برافکند
7. ۷هر صبحدم که بر چند آن مهرها فلکبر رقعه کعبتین همه یکتا برافکند
8. ۸با مهره‌ها کنیم قدح‌ها چو آسمانآن کعبتین به رقعهٔ مینا برافکند
9. ۹دریا کشان کوه جگر باده‌ای به کفکز تف به کوه لرزهٔ دریا برافکند
10. ۱۰کیخسروانه جام ز خون سیاوشانگنج فراسیاب به سیما برافکند
11. ۱۱عاشق به رغم سبحهٔ زاهد کند صبوحبس جرعه هم به زاهد قرا برافکند
12. ۱۲از جام دجله دجله کشد پس به روی خاکاز جرعه سبحه سبحه هویدا برافکند
13. ۱۳آب حیات نوشد و پس خاک مردگانبر روی هفت دخمهٔ خضرا برافکند
14. ۱۴از بس که جرعه بر تن افسردهٔ زمینآن آتشین دواج سراپا برافکند
15. ۱۵گردد زمین ز جرعه چنان مست کز درونهر گنج زر که داشت به عمدا برافکند
16. ۱۶اول کسی که خاک شود جرعه را منمچون دست صبح قرعهٔ صهبا برافکند
17. ۱۷ساقی به یاد دار که چون جام می‌دهیبحری دهی که کوه غم از جا برافکند
18. ۱۸یک گوش ماهی از همه کس بیش ده مراتا بحر سینه، جیفهٔ سودا برافکند
19. ۱۹می لعل ده چو ناخنهٔ دیدهٔ شفقتا رنگ صبح ناخن ما را برافکند
20. ۲۰جام و می چو صبح و شفق ده که عکس آنگل گونه صبح را شفق آسا برافکند
21. ۲۱آبستنانه عدهٔ توبه مدار بیشکسیب توبه قفل به دل‌ها برافکند
22. ۲۲آن عده‌دار بکر طلب کن که روح راآبستنی به مریم عذرا برافکند
23. ۲۳هر هفت کرده پردگی رز به مجلس آرتا هفت پردهٔ خرد ما برافکند
24. ۲۴بنیاد عقل برفکند خوانچهٔ صبوحعقل آفت است هیچ مگو تا برافکند
25. ۲۵داری گشاد نامهٔ جان در ده فلکگو ده کیا که نزل تو اینجا برافکند
26. ۲۶کس نیست در ده ارچه علف خانه‌ای بجاستکس بر علف چه نزل مهیا برافکند
27. ۲۷چون لاشهٔ تو سخره گرفتند بر تو چرخمنت به نزل یک تن تنها برافکند
28. ۲۸امروز کم خورانده فردا چه دانی آنکایام، فقل بر در فردا برافکند
29. ۲۹منقل برآر چون دل عاشق که حجره رارنگ سرشک عاشق شیدا برافکند
30. ۳۰سرد است سخت سنبلهٔ رز به خرمن ارتا سستیی به عقرب سرما برافکند
31. ۳۱بی‌صرفه در تنور کن آن زر صرف راکو شعله‌ها به صرفه و عوا برافکند
32. ۳۲گوئی که خرمگس پرداز خان عنکبوتبر پر سبز رنگ غبیرا برافکند
33. ۳۳ماند به عنکبوت سطرلاب آفتابزو ذره‌های لایتجزا برافکند
34. ۳۴از هر دریچه شکل صلیبی چو رومیانبر خیل رنگ رنگ بحیرا برافکند
35. ۳۵نالنده اسقفی ز بر بستر پلاسرومی لحاف زرد به پهنا برافکند
36. ۳۶غوغای دیو و خیل پری چون بهم رسندخیل پری شکست به غوغا برافکند
37. ۳۷مریخ بین که در زحل افتد پس از دهانپروین صفت کواکب رخشا برافکند
38. ۳۸طاووس بین که زاغ خورد و آنگه از گلوگاورس ریزهای منقا برافکند
39. ۳۹مجلس چو گرم گردد چون آه عاشقانمی راز عاشقان شکیبا برافکند
40. ۴۰ساقی تذرو رنگ به طوق غبب چو کبکطوق دگر ز عنبر سارا برافکند
41. ۴۱بردست آن تذرو چو خون کبوترانمی‌بین که رنگ عید چه زیبا برافکند
42. ۴۲ز آن خاتم سهیل نشان بین که بر زمینچشم نگین نگین چو ثریا برافکند
43. ۴۳چون آب پشت دست نماید نگین نگینپس مهر جم به خاتم گویا برافکند
44. ۴۴چون بلبله دهان به دهان قدح بردگوئی که عروه بال به عفرا برافکند
45. ۴۵یا فاخته که لب به لب بچه آورداز خلق ناردان مصفا برافکند
46. ۴۶خیک است زنگی خفقان دار کز جگروقت دهان گشا همه صفرا برافکند
47. ۴۷مطرب به سحر کاری هاروت در سماعخجلت به روی زهرهٔ زهرا برافکند
48. ۴۸انگشت ارغنون زن رومی به زخمه برتب لرزهٔ تنا تننانا برافکند
49. ۴۹چنگی بده بلورین ماهی آب دارچون آب لرزه وقت محاکا برافکند
50. ۵۰بر بط کری است هشت زبان کش به هشت گوشهر دم شکنجه دست توانا برافکند
51. ۵۱چنگ است پای بسته، سرافکنده، خشک تنچون زرقی که گوشت ز احشا برافکند
52. ۵۲نای است بسته حلق و گرفته دهان چراکز سرفه خون قنینهٔ حمرا برافکند
53. ۵۳در چنبر دف آهو و گور است و یوز و سگکاین صف بر آن کمین به مدارا برافکند
54. ۵۴حلق رباب بسته طناب است اسیروارکز درد حلق ناله بر اعضا برافکند
55. ۵۵در دری که خاطر خاقانی آوردقیمت به بزم خسرو والا برافکند
56. ۵۶رعد سیپد مهرهٔ شاه فلک غلامبر بوقبیس لرزه ز آوا برافکند
57. ۵۷خورشید جام خسرو ایران به جرعه ریزبر خاک اختران مجزا برافکند
58. ۵۸تاج و سریر خسرو مازندران ز رشکخورشید را گداز همانا برافکند