1. ۱ای پنج نوبه کوفته در دار ملک لالا در چهار بالش وحدت کشد تو را
2. ۲جولانگه تو زان سوی الّاست گر کنیهژده هزار عالم ازین سوی لا رها
3. ۳از عشق ساز بدرقه پس هم به نور عشقاز تیه لا به منزل الا الله اندرآ
4. ۴دروازهٔ سرای ازل دان سه حرف عشقدندانهٔ کلید ابد دان دو حرف لا
5. ۵لا حاجبی است بر در الا شده مقیمکو ابلهان باطله را می‌زند قفا
6. ۶بی‌حاجبیِ لا به در دین مرو که هستدین گنج خانهٔ حق و لا شکل اژدها
7. ۷حد قدم مپرس که هرگز نیامده استدر کوچهٔ حدوث عماری کبریا
8. ۸از حلهٔ حدوث برون شو دو منزلیتا گویدت فرشتهٔ وحدت که مرحبا
9. ۹پیوند دین طلب که مهین دایهٔ تو اوستروزی که از مَشیمهٔ عالم شوی جدا
10. ۱۰حاجت شود روا چو تقاضا کند کرمرحمت روان شود چو اجابت شود دعا
11. ۱۱این دم شنو که راحت از این دم شود پدیدواینجا طلب که حاجت از اینجا شود روا
12. ۱۲کسری ازین ممالک و صد کسری و قبادخَطوی از این مسالک و صد خطهٔ خطا
13. ۱۳فیض هزار کوثر و زین ابر یک سرشکبرگ هزار طوبی و زین باغ یک گیا
14. ۱۴فِتراک عشق گیر نه دنبال عقل از آنکعیسیت دوست به که حواریت آشنا
15. ۱۵می‌دان که دل ز روی شناسان آن سراستمشمارش از غریب شماران این سرا
16. ۱۶دل تابخانه‌ای است که هر ساعتی در اوشمع خزاین ملکوت افکند ضیا
17. ۱۷بینی جمال حضرت نور الله آن زمانکه‌آیینهٔ دل تو شود صادق الصفا
18. ۱۸در دل مدار نقش امانی که شرط نیستبت خانه ساختن به نظرگاه پادشا
19. ۱۹دنیا به عز فقر بده وقتِ مَن یَزیدکه‌آن گوهر تمام عیار ارزد این بها
20. ۲۰در چارسوی فقر درآ تا ز راه ذوقدل را ز پنج نوش سلامت کنی دوا
21. ۲۱همت ز آستانهٔ فقر است ملک جویآری هوا ز کیسهٔ دریا بود سقا
22. ۲۲عزلت گزین که از سر عزلت شناختندآدم درِ خلافت و عیسی رهِ سما
23. ۲۳شاخ امل بزن که چراغی است زود میربیخ هوس بکن که درختی است کم بقا
24. ۲۴گر سِرّ یوم یحمی بر عقل خوانده‌ایپس پایمال مال مباش از سر هوا
25. ۲۵نیک آمده است زلزلت الارض هین بخوانبر مالها و قال الانسان ما لَها
26. ۲۶حق می‌کند ندا که به ما ره دراز نیستاز مال لام بفکن و باقی شناس ما
27. ۲۷خس طبع را چه مال دهی و چه معرفتبی‌دیده را چه میل کشی و چه توتیا
28. ۲۸از عافیت مپرس که کس را نداده‌انددر عاریت سرای جهان عافیت عطا
29. ۲۹خود مادر قضا ز وفا حامله نشدور شد به قهرش از شکم افکند هم قضا
30. ۳۰از کوی رهزنان طبیعت ببُر قدموز خوی رهروان طریقت طلب وفا
31. ۳۱بر پنج فرض عمر برافشان و دان که هستشش روز آفرینش از این پنج با نوا
32. ۳۲توسن دلی و رایض تو قول لا الهاعمی‌وشی و قائد تو شرع مصطفی
33. ۳۳با سایهٔ رکاب محمد عنان درآرتا طرقوا زنان تو گردند اصفیا
34. ۳۴آن با و تا شکن که به تعریف او گرفتهم قاف و لام رونق و هم کاف و نون بها
35. ۳۵او مالک الرقاب دو گیتی و بر درشدر کهتری مُشجَره آورده انبیا
36. ۳۶هم موسی از دلالت او گشته مصطنعهم آدم از شفاعت او گشته مجتبی
37. ۳۷نطقش معلمی که کند عقل را ادبخُلقش مفرحی که دهد روح را شفا
38. ۳۸دل گرسنه درآمد بر خوان کائناتچون شبهتی بدید برون رفت ناشتا
39. ۳۹مریم گشاده روزه و عیسی ببسته نطقکو در سخن گشاد سر سفرهٔ سخا
40. ۴۰برنامده سپیدهٔ صبح ازل هنوزکو بر سیه سپید ازل بوده پیشوا
41. ۴۱آدم از او به بُرقَع همت سپید رویشیطان از او به سیلی حرمان سیه قفا
42. ۴۲ذاتش مراد عالم و او عالم کرمشرعش مدار قبله و او قبلهٔ ثنا
43. ۴۳از آسمان نخست برون تاخت قدر اوهم عرش نطعش آمد و هم سدره متکا
44. ۴۴پس آسمان به گوش خرد گفت شک مکنکان قدر مصطفی است علی‌العرش استوی
45. ۴۵آن شب که سوی کعبهٔ خُلَّت نهاد رویاین غول دار بادیه را کرد زیر پا
46. ۴۶آمد پی متابعتش کوه در روشرفت از پی مشایعتش سنگ بر هوا
47. ۴۷برداشت فرّ او دو گروهی ز خاک و آبآمیخت با سموم اثیری دم صبا
48. ۴۸گردونِ پیر گشت مرید کمال اوپوشید از ارادتش این نیلگون وِطا
49. ۴۹روحانیان مثلث عطری بسوختهوز عطرها مسدس عالم شده ملا
50. ۵۰یا سیدالبشر زده خورشید بر نگینیا احسن‌الصور زده ناهید در نوا
51. ۵۱از شِیْب تازیانهٔ او عرش را هراسوز شیههٔ تکاور او چرخ را صدا
52. ۵۲لاتعجبوا اشارت کرده به مرسلینلاتقنطوا بشارت داده به اتقیا
53. ۵۳روح القدس خَریطه‌کش او در آن طریقروح الامین جنیبه بر او در آن فضا
54. ۵۴زو باز مانده غاشیه‌دارش میان راهسلطان دهر گفت که ای خواجه تا کجا
55. ۵۵بنوشته هفت چرخ و رسیده به مستقیمبگذشته از مسافت و رفته به منتها
56. ۵۶ره رفته تا خط رقم اول از خطرپی برده تا سرادق اعلی هم از اعلا
57. ۵۷زان سوی عرش رفته هزاران هزار میلخود گفته این انزل حق گفت هیهنا
58. ۵۸در سورِ سِرّ رسیده و دیده به چشم سرخلوت سرای قدمت بی‌چون و بی‌چرا
59. ۵۹گفته نود هزار اشارت به یک نفسبشنوده صد هزار اجابت به یک دعا
60. ۶۰دیده که نقدهای اولوالعزم ده یکی استآموخته ز مکتب حق علم کیمیا
61. ۶۱آورده روزنامهٔ دولت در آستینمهرش نهاده سورهٔ والنجم اذا هوی
62. ۶۲داده قرار هفت زمین را به بازگشتکرده خبر چهار امین را ز ماجرا
63. ۶۳هر چار چار حد بنای پیمبریهر چار چار عنصر ارواح اولیا
64. ۶۴بی‌مهر چار یار در این پنج روزه عمرنتوان خلاص یافت از این ششدر فنا
65. ۶۵ای فیض رحمت تو گنه شوی عاصیانریزی بریز بر دل خاقانی از صفا
66. ۶۶با نفس مطمئنه قرینش کن آنچنانکآواز ارجعی دهدش هاتف رضا
67. ۶۷بر فضل توست تکیهٔ امید او از آنکپاشندهٔ عطائی و پوشندهٔ خطا
68. ۶۸ای افضل ار مشاطهٔ بکر سخن توییاین شعر در محافل احرار کن ادا